Wstęp
Budgerygary (papugi faliste) zrzucają stare pióra i rosną nowe podczas pierzenia. W klimatach kontrolowanych wydaje się, że pierzą się non-stop, ale zazwyczaj większość piór zrzucają raz w roku. Zdrowe pierzenie różni się od choroby zwanej French molt.
Utrata piór
- Widoczne całe pióra na dnie klatki. Ogonowe zrywają się pierwsze. Na ich miejsce rosną aglety (aglets) – rurki jak na końcach sznurowdów. U papug to łodygi nowych piór. Z keratyny (jak pazury, dzioby) – chronią narastające pióra. Zdrowa pierząca papuga nigdy nie ma łysin.
Nieprzewidywalne zachowanie
- Nowe pióra świedzą. Pierzące papugi, nie docierając wszędzie, proszą ludzi o drapanie. Ale wrażliwa skóra sprawia, że są drażliwsze, chętniej gryzą. Ptaki w stadach/parach unikają kontaktu z ludźmi, wolą drapanie od innych papug.
Machanie skrzydłami
- Pierzące papugi chętniej machają skrzydłami (nawet po obcięciu). Wzmocnione machanie luźni stare pióra. Może poprawiać krążenie i stymulować wzrost nowych. Właściciele powinni kupować jak największe klatki/wolie – rekomendacja „Parakeets for Dummies”.
Ostrzeżenia
- Łysiny = możliwa infekcja poliomawirusem lub French molt. Dotyczy głównie piskląt przy pierwszym pierzeniu (5–6 tyg.) – potencjalnie śmiertelne. French molt: najpierw spadną pióra lotne na obu skrzydłach. Wszystkie pióra na skrzydłach wypadają poza dwoma długimi pierwotnymi na zewnątrz. Pióra ciała też wypadają. Na łysinach krople wyschniętej krwi (od zrywania piór). Aglety słabo rosną, nie trzymają nowych piór. Ptak ginie bez leczenia weterynaryjnego i suplementów. Tylko weterynarz zdiagnozuje French molt.