Aby cieszyć się aktywną kolonią szpaka purpurowego, należy podejść do zarządzania i utrzymania ich środowiska z determinacją. Może to obejmować zapewnienie czystego schronienia i dodatkowego pokarmu, kontrolę drapieżników i dostęp do odpowiednich materiałów gniazdowych, w tym igieł sosnowych (znanych też jako igły sosnowe).
Instrukcje
Krok 1: Szpak purpurowy
Szpak purpurowy, największy członek rodziny jaskółkowatych w Ameryce Północnej, spędza okres pozalęgowy w Brazylii, a potem wylatuje do Ameryki Północnej, by lęgować. Te piękne, czyste, ciekawe ptaki mają bąbelkowe osobowości i charakterystyczny, przyjemny śpiew, co wyjaśnia, dlaczego ponad milion ludzi w Ameryce Północnej (nazywanych "gospodarzy") zapewnia im schronienie. Innym powodem popularności jest to, że zjadają waga w lecących owadach dziennie.
Krok 2: Wymagania dotyczące schronienia
Szpaki purpurowe są bardzo przyjazne ludziom; faktycznie szukają miejsc z obfitym ruchem ludzkim. Ptaki żyjące na wschodzie od Skalistych Gór żyją wyłącznie w schronieniach ludzkich. Nie szukają już naturalnych dołków gniazdowych. Ich domy to ludzkie budynki wielorodzinne, pomalowane na biało, zamontowane na wysokości 4,5–6 m (15–20 stóp), blisko stałych źródeł wody. Jednostka powinna stać w środku otwartej przestrzeni 12–15 m na 12–15 m (40–50 stóp kwadratowych), w odległości do 30 m (100 stóp) od zabudowy.
Krok 3: Konserwacja miejsca
Ptaki są wierne miejscu. Jeśli raz pomyślnie wylęgły w danej lokalizacji, wracają do niej rok rocznie, o ile schronienie jest odpowiednio utrzymywane. Często czekają nawet 2–3 tygodnie na otwarcie schronienia. Zadbaj o stan budki, usuwając stare gniazda i czyzcząc je 10% roztworem bielizny. Po umyciu wypłucz i pozwalaj wyschnąć.
Krok 4: Materiały gniazdowe
Szpaki purpurowe często używają gałązek, szyszki, słomy, igieł sosnowych i liści jako materiałów gniazdowych, z różnicami zależnymi od regionu. Igle sosnowe, zazwyczaj długie, miękkie igły sosny białej, trzymają podłogę ciepłą. Podłoga musi być dobrze wyłożona, by poprawić sukces wyklucia i zapewnić lepsze środowisko dla młodych. Igły są nietoksyczne, wchłaniają wodę, szybko odwodniają i schną – wszystko to kluczowe w siedlisku szpaka purpurowego.
Krok 5: Monitoring i konserwacja
Monitoring i konserwacja są kluczowe do przyciągnięcia i utrzymania udanej kolonii. Gospodarze powinni sprawdzać gniazda co najmniej raz w tygodniu. Szpaki nie przeszkadza tymczasowe nieugodności, zostają w pobliżu domu, obserwując co się dzieje. Młodzież można też manipulować bez obawy, by rodzice porzucili gniazdo lub kolonię. Pęknięte lub przebite jaja należy usuwać, tak jak martwe ptaki. Ważne jest też, by nie pozwalać na inwazję szpaków i wróbli domowych do istniejących kolonii szpaka purpurowego.