1. Unikanie wykrywania:
* Camuflage: Wtapianie ze środowiskiem. Może to obejmować dopasowanie zabarwienia, wzorów, a nawet tekstury do otoczenia. Pomyśl o kameleonach, ćmach i lisach arktycznych.
* cypsis: Pozostając nieruchomo i milczenie, aby uniknąć wykrycia. Niektóre zwierzęta, podobnie jak króliki, zamarzną, gdy są zagrożone.
* aktywność nocna/kreaszynowa: Aktywność w nocy lub podczas Zmierzchu, gdy drapieżniki są mniej aktywne.
* Wybór bezpiecznych siedlisk: Pobyt w obszarach z dobrą osłoną lub gdzie drapieżniki rzadziej polują.
2. Odstraszanie:
* ostrzeżenie: Wyświetlanie jasnych, kontrastujących kolorów w celu sygnalizowania toksyczności lub nieprzyjemnego smaku. Pomyśl o truciznach żab, motyli monarchowych i skunksach.
* mimicry: Przypominający niebezpieczne lub niesmaczne gatunki do powstrzymywania drapieżników. Może to być mimika batesowska (nieszkodliwe gatunki naśladujące szkodliwe) lub naśladowanie Müllera (wiele szkodliwych gatunków naśladujących się).
* obrona chemiczna: Uwalniając toksyny, pachnące substancje lub irytujące płyny. Przykłady obejmują chrząszcze bombardierowe, śmierdzące robaki i atrament kalmaryczny.
* Tanatosis: „Gra Dead”, aby pomylić lub powstrzymać drapieżniki. Jest to powszechne u owadów, węży i oposów.
3. Ucieczka i obrona:
* prędkość i zwinność: Bieganie, skakanie, pływanie lub latanie szybko, aby uniknąć schwytania. Pomyśl o gazelach, królikach i ptakach.
* Formacje obronne: Tworząc ciasne grupy lub stada w celu pomylania drapieżników i zwiększenia czujności. Jest to powszechne u zebry, gnu i ryb.
* Aktywna obrona: Walka z rogami, pazurami, zębami lub użuleniem. Jest to widoczne w jeżozwierzy, borsukach i wielu owadach.
* wywołania alarmowe: Podawanie sygnałów ostrzegawczych innym członkom gatunku o zbliżeniu się do niebezpieczeństwa. Z tego znane są ptaki, małpy i wiewiórki.
4. Strategie behawioralne:
* Czujność: Utrzymanie stałego obserwacji drapieżników. Wiele zwierząt drapieżnych ma dobrze rozwinięte zmysły i będzie czujna na dźwięki, zapachy i ruchy.
* Grupa Living: Życie w grupach może zapewnić bezpieczeństwo w liczbach, z większą liczbą oczu do dostrzegania drapieżników i większej liczby osób do obrony przed nimi.
* taktyki anty-prądowe: Korzystanie z oszustwa, takiego jak fałszywe szlaki lub udawane obrażenia, w celu pomylenia drapieżników i ucieczki.
To tylko niektóre z wielu sposobów, w jakie zwierzęta zdobyte chronią się przed drapieżnikami. Specyficzne stosowane strategie różnią się znacznie w zależności od gatunku i jego środowiska.