Coraz popularniejsze w USA dzięki małemu rozmiarowi i wielkim sercom. Żyją 20–30 lat przy dobrej opiece, lubią rozbawiać głupotami. Chęć nawiązywania kontaktu z ludźmi czyni je dobrymi towarzyszami. Ale te energiczne ptaki z rodziny papug mają specyfikę, wymagającą ludzkiego pomysłowości.
Małe papugi
Parrotlety (małe papugi) żyją w Ameryce Południowej i Środkowej. Mają typowy hakowaty dziób, mierzą 3–5 cali (od czoła do ogona). W naturze stada do 100 osobników, gniazdą parami. 4 najpopularniejsze gatunki: papużka pacyficzna, meksykańska, żółwotwarzasta, okularystą. Kolory: od jaskrawych do pastelowych zielonych, z niebieskimi/żółtymi znakami u samców, przyciemnione u samic. Hodowcy wyhodowali mutacje: srebroniebieskie, białe, żółte, cynamonowe, ciemnoniebieskie.
Ogólna opieka
Klatka: min. 45×45×45 cm – miejsce na lot i zabawki. Międzynarodowe Towarzystwo Parrotletów zaleca akcesoria do nymphik/konurów (mocniejszy dziób niż u undulatów).
Dieta: wysoki metabolizm – tyle jedzenia co duże papugi. Mieszanka nasion/peletów + codziennie małe porcje owoców i zielonych liści.
Weterynarz: min. rocznie u specjalisty od ptaków.
Wychowanie i socjalizacja
Parrotlety w dojrzałości mogą stać się uparte i agresywne. Dobrzy hodowcy ręcznie karmią i socjalizują młode, by wyhodować ciche, przyjazne ptaki. W domu ptak potrzebuje codziennej interakcji z człowiekiem. Klatka w ruchliwym pokoju + obserwacja zabawy = spełnienie potrzeby przynależności. Pojedyncze ptaki mocno wiązują się z ludźmi, ale izolacja skraca życie. Jeśli nie masz 1+ godziny dziennie – trzymaj parę (samca i samicę). Samce ze sobą walczą.
Bezpieczeństwo poza klatką
Duża postawa w małym ciele – specyficzne zagrożenia. 5-calowe ciało + ciekawość = utknięcie za meblami, w szczelinach kanapy, pod wyklepymi obrazami. Ocena zagrożeń z perspektywy ptaka. Postawa: woli atak niż ucieczkę przed psami, kotami, innymi ptakami. Wyloty tylko z towarzyszem (parą lub z Tobą). Nawet łagodny pies/kot może niechcący zranić ptaka, jeśli ten zaatakuje.