Angielska papugiunda (English Budgie) – większa, spokojniejsza, dłużej żyjąca
Angielskie budgerigary: aktywne, małe, pokrewne amerykańskiej papugiundzie. Często gadanine, ale ogólnie ciche. Samice zielone, samce niebieskie (krzyżówki dodały inne kolory). Wzrost do 25 cm (10 cali). Przy dobrej opiece: do 18 lat, czasem dłużej.
Kluczowe aspekty opieki
Klatka – przestrzeń na energię
Wysoki poziom energii. Pojedyncza: min. 45 cm (18 cali) w każdym wymiarze, dach zaokrąglony. Min. 2 posady – jedna wyżej, ptak skacze między nimi. Para: +15 cm (6 cali) każdy wymiar. Podkładka: gazeta, codzienna wymiana.
Pokarm i woda – kontrola spożycia
Mieszanki nasion lub pelety, ale małe porcje codziennie. Ptak wybiera nasiona, leave łuski – miska wygląda pełna, a ptak głodny. Świeże: listki sałaty, kawałki owoców (najlepiej od pisklęcia). Nasiona witaminowane = mało wartościowych witamin. Witaminy do wody (miska lub butelka typu chomikowa).
Zabawki – stymulacja
Wiele zajęć. Sepioła przy ścianie (szlif dzioba). Dzwoneczki, lina bezpieczna z węzłami na szczycie. Lustro – ale obserwuj: czy ptak nie wymiotuje pokarmu by nakarmić „drugą papugiundę”? To zaburzenie.
Zdrowie – profilaktyka
Weterynarz ptasi min. raz rocznie. Choroby: guzki (często tłuszczowe/łagodne), zgrzyby (brak jodu), rzadziej: gorączka papugowa (przenosząca na starszych ludzi), roztocze, choroby wątroby.
Wniosek: Angielska papugiunda to inwestycja na lata. Wymaga kontroli diety, stymulacji, weterynarii. Nagradza towarzysztwem i piekiem.