Pingwin żółtooły (Megadyptes antipodes), endemik Nowej Zelandii, stosuje wielowarstwową strategię antydrapieżną:
- Kamuflaż (kryptyczna barwa): Żółtawo-zielone pierze grzbietu maskują w roślinności i terenie widzącym z góry (ptaki drapieżne).
- Aktywność nocna / ukrywanie dzienne: W dzień schowują się w roślinności przybrzeżnej, redukując widoczność.
- Ukryte gniazda: Kopią norki pod gęstą roślinnością lub w pęknięciach skał – jaja i pisklęta niewidoczne.
- Zachowanie grupowe (alarmowe): Jeden osobnik wyczuwa zagrożenie → wezwanie alarmowe → grupa rozprasza się w krzaki lub ucieka do wody.
- Unikanie w wodzie: Gwałtowne zmiany kierunku, głębokie nurkowanie, by uciec od fok, rekin, orków.
- Siła kolonii lęgowej: Lęgowanie w grupach zwiększa szansę wczesnego wykrycia drapieżnika i odstrasza ataki (efekt "wielu oczu").
Mimo to, populacja < 4000 par lęgowych – zagrożenia: wprowadzone drapieżniki (koty, foki, jeleń), utrata siedliska, zmiany klimatu, zanieczyszczenia.