Od Australii do salonów na całym świecie
Papugi faliste, znane też jako budgerigary, to małe, wytrzymałe ptaki o silnie społecznym usposobieniu. Historia ich domestykacji sięga starożytności.
Starożytne początki
Według Julie Rach Mancini („Parakeet”), Egipcjanie jako pierwsi trzymali ptaki w niewoli. Królowa Hatszepuś (1504–1482 r. p.n.e.) miała zoo z ptakami. Zwyczaj ten przeszedł do Grecji i Rzymu, gdzie bogaci trzymali ptaki z Afryki i Azji.
Australia – ojczyzna gatunku
Papugi faliste występują naturalnie w centralnych, suchych regionach Australii, w wielkich stadach, w trudnym klimacie z małą ilością wody. Nazwa „budgerigar” pochodzi z języka aborygenów i oznacza „dobre do jedzenia”. Nazwa łacińska Melopsittacus undulatus to „papuga śpiewająca z falistymi liniami” – fale na piórach maskują ptaki w trawiaste.
Wielka Brytania – początek hodowli
W 1838 r. brytyjski naturalista John Gould sprowadził parę papug do Londynu. Choć uważał je za nudne, jego szwagier pierwszy rozmnaził je w niewoli (lata 40. XIX w.). Bogaci Europejczycy kupowali ptaki sprowadzone statkiem z Australii (rejs trwał tydzień). Pierwsza para wyhodowana w niewoli kosztowała 27 funtów – równowartość kilku set dolarów dzisiaj.
ZOO i eksport
Wiele ZOO zaczęło wystawiać papugi. Antwerpenckie ZOO jako pierwsze pokazało budgerigara; w latach 50. XIX w. tamta hodowla rozkwitła. W 1894 r. Australia zakazała eksport rodzimych papug – zakaz obowiązuje do dziś.
Ameryka – popularność masowa
Od lat 50. XX w. papugi faliste cieszą się nieustanną popularnością. Dane z 2008 r. (Mancini): 17,5 mln Amerykanów ma ptaki domowe, 45 % to budgerigary. W USA większość ptaków pochodzi z hodowli krajowej. Amerykańskie linie są mniejsze i bardziej ożywione od angielskich (większych). W Stanach najczęściej spotyka się wariację amerykańską.