Indyki – ptak symboliczny USA
Mięso indyka = stół Dziękczynienia. Dawno indianie używali piór w rytuałach. Niezależnie od pochodzenia (dzik/domowy), pióra podobne – różnią się kolorystyką.
Indyk dziki (Meleagris gallopavo)
Gatunek: indyk dziki + indyk ocellated (Meleagris ocellata). Północna Ameryka. Samce: pióra jaskrawe, lśniące zielony, złoty, miedziany, czerwony. Remery: brązowe z białymi pasami. Samice: matowe brązy/szarości. Ogonowe: długie, ciemne, wachlarz.
Podgatunki indyka dzikego (5 w USA) – odrębne odcienie
- Wschodni (Eastern): końcówki ogonowych kasztanowe
- Merriama: końcówki ogonowych i dolnego grzbietu białe
- Osceola (Floryda): ciemniejsze ogólnie, remery bardzo ciemne, mniej białego
- Rio Grande: miedziano-zielony połysk, końcówki ogonowych beżowe
- Goulda: zielonozłoty odcień ciała, dłuższe pióra ogonowe
Indyk domowy
Ten sam gatunek co dziki, ale udomowiony (Azteki, Meksyk, wieki temu). W świecie na farmach. Białe pióra – standard hodowlany: po dryżu białe piórka nie zostawiają ciemnych plam pod skórą. Czasem brązowe/brązowe (Standard Bronze – najstarsza rasa USA).
Inne rasy domowe (Europa, USA)
USA: Broad Breasted White dominuje. Europa (po importingach): Royal Palm, Spanish Black – nowe wzory pierzyny. USA: Beltsville Small White (dzięki postępom hodowlanym).
Indyk ocellated (Meleagris ocellata)
Drugi gatunek. Tylko Małopolska Jukatan. Bez brod (typowych dla samców północnoamerykańskich). Pióra ciała: zielono-brązowe (obie płci). Ogonowe: szaro-niebieskie z miedziano-niebieską plamą w kształcie oka (ocellus). Nazwa od plamy. Niektórzy naukowcy: bliżej pawiów niż indyków.