Przodkowie nowoczesnego indyka domowego (Meleagris gallopavo) pochodzą od dzikich indyków rodowych dla Ameryki Północnej. Dzikie indyki zamieszkiwały lasy, zarośla i otwarte tereny w Meksyku i USA, z dwoma głównymi podgatunkami: indykiem wschodnim (M. g. silvestris) i indykiem Merriama (M. g. merriami).
Wczesne udomowienie datuje się na Meksyk i Amerykę Środkową – cywilizacje prekolumbijskie (Azteki, Majowie) ceniły indyki za mięso i znaczenie kulturowe/religijne. Dowody archeologiczne wskazują na początek udomowienia ok. 200 r. p.n.e. w dzisiejszym Meksyku.
Udomowienie dało kilka ras o różnych cechach. Europejscy odkrywcy w XV–XVI w. wprowadzili indyki do Europy, Azji i Afryki, rozpowszechniając je globalnie.
Dalsze selekcje i krzyżowania stworzyły wiele ras, w tym Broad-Breasted White – najpopularniejszą rasę mięsną dzisiaj. Przez wieki indyki stały się elementem kultur i kuchni na całym świecie, w szczególności związane z Dziękczynieniem w Ameryce Północnej.