Kokacjel to gatunek ptaka z Australii. Małe ptaki z rodziny papugowatych, bardzo wokalne. W naturze żyją w małych grupach, gniazdują w dołkach drzew. Preferują nasiona chwastów, owoce i ziarna. W Europie pojawiły się ok. 1840 r. i od tamtej pory są popularnymi ptakami domowymi. Trening kokacjela to poznanie unikalnej osobowości pupila.
Krzyczący kokacjele
Kokacjel przypomina ludzkiego niemowlę. Jeśli krzyczy i dostaje, co chce – będzie krzyczać dla samo-zadowolenia. Krzyk to głośny, bola rozdzierający ucho dźwięk. Ptaki są głośne, ale część hałasu da się ograniczyć treningiem. Zadbaj o zdrowie i dietę. Gdy przyczyny fizjologiczne zostaną wyeliminowane, trenuj ignorowaniem krzyku. Gdy ptak przestanie krzyczeć po uwagę – inicjuj interakcję. To uczy, że krzyk nie działa, a ciche cwierkanie jest lepsze.
Gryzące kokacjele
Jeśli ptak gryzie – jest na obronie. Daj mu czas na przyzwyczajenie do rodziny z wnętrza klatki. Klatka w miejscu dużego ruchu, ale drzwi zamknięte. Siedź obok 5–10 min, mów i sycz spokojnie. Gdy ptak zbliży się – oferuj przysmaki przez szczeliny. Ewentualnie otwórz drzwi i dawaj przysmaki przez otwarte drzwi. To buduje zaufanie – ptak przestaje Cię postrzegać jako zagrożenie i przestaje gryźć.
Wypieranie piór
Kokacjele wypierają pióra ze stresu lub strachu. To wygląda inaczej niż naturalna wymiana piór. Ptak robi to, gdy jest ignorowany lub zostawiany sam na długo. Aby to wyeliminować, spędzaj z ptakiem więcej czasu, mów cicho. Jeśli możesz trzymać ptaka na ręce, zabierz go do cichego miejsca i gadaj. Jeśli wypieranie nie ustąpi – skonsultuj weterynarza ptasie.
Ptaki mówiące
Kokacjele nie są papugami. Nie da ich wytrenować do mówienia na komendę. Są jednak na tyle sprytne, by powtarzać dźwięki, które im się podoba. Samce częściej mówią niż samice. Umiejętność mowy to talent, a nie naturalna cecha. Po prostu często rozmawiaj z ptakiem – on naśladuje to, co mu się podoba.
Zrozumienie przyczyn zachowań to połowa sukcesu. Cierpliwość i empatia zmieniają wszystko.