Skrzydła – narzędzie lotu, u nielotnych zredukowane/przefunkcjonalizowane
Główna adaptacja do lotu – skrzydła – u ptaków nielotnych (ratyty: strusie, emu, kazuary, kiwi, nandu; pingwiny) jest najmniej rozwinięta w kontekście lotu.
- Ratyty (Struthioniformes itp.): Skrzydła drobne, chowane pod piórami, bez piór lotowych (remigants) lub zredukowane. Służą do: balansu przy bieganiu, pokazów parowych, termoregulacji (rozłożenie = chłodzenie), osłaniania piskląt.
- Pingwiny (Sphenisciformes): Skrzydła zamienione w płetwy (flippers) – sztywne, płaskie, z mergami kostnymi – idealne do "lotu" pod wodą (nurkowanie do 500 m, prędkość 20–35 km/h). Na lądzie bezużyteczne do lotu.
Inne adaptacje lotu (puste kości, worki powietrzne, potężne mięśnie piersiowe, pierze lotowe) również są zredukowane lub zmodyfikowane (np. pingwiny mają gęste, kładące się pierze, kostne sztywne skrzydła). Ewolucja "odbudowała" ptaka pod życie lądowe/wodne.