Inbreeding (ścisłe skrzyżowanie) od dawna popularne u hodowców rasowych. Polega na skrzyżowaniu bliskich krewniaków: siostry z bratem, matki z synem, ojca z córką. Cel: skonsolidowanie genów pozytywnych, zwłaszcza wyglądu. Ale może też skupić geny negatywne, prowadząc do poważnych problemów zdrowotnych.
Wady fizyczne
Psy inbreedowane pod kątem zdolności fizycznych, koty – pod kątem estetyki. Daily Mail (2009): persy hodowane na płaskie twarze – problemy z oddychaniem i łzawieniem oczu. Munchkiny – krótkie nogi = problemy ze stawami. Sfinksy bezsierste – brak ochrony futra, nie mogą wyjść na zewnątrz.
Problemy zdrowotne
Genetycznie dziedziczone choroby też się przekazują. Przy bliskim pokreństwie pula genowa węższa. Sarah Hartwell: potomstwo częściej nosi defekty z genów recesywnych. Obaj rodzice bliscy krewnicy = większa szansa, że obaj noszą gen = większe ryzyko u szczeniaków. Od wad fizycznych po defekty śmiertelne. Claire Bessant (Feline Advice Bureau) do Daily Mail (2008): brytyjski krótkosiersty narażony na choroby nerek przez inbreeding.
Problemy rozrodcze
Koty z inbreedingu mogą mieć niższą skuteczność rozrodczą (Hartwell). Mniejsze mioty, większa śmiertelność potomstwa, nawet niemożność zajścia w ciążę.
Problemy układu odpornościowego
Szczeniaki z inbreedingu mają słabsze odporność (Hartwell). Rodzice mają podobne obrony immunologiczne, a szczeniaki od niepokrewnych rodziców dziedziczą odporność na szerszy wachlarz chorób.