Samiec i samica kota z zachowanymi narządami płciowymi mogą wyprodukować około 780 000 kociąt w ciągu siedmiu lat, zgodnie z danymi University of California at Davis. Po decyzji o adopcji kociątki kluczowe jest rozważenie korzyści płynących z jej sterylizacji w młodem wieku. Przeludnienie kotów skutkuje ginąciem wielu z nich z głodu, zimna, chorób, urazów lub eutanasji w schroniskach.
Metoda sterylizacji
Sterylizacja, czyli owariohysterektomia, to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu jajników, macicy i trzonów jajowodowych u samicy kota. Po zabiegu zwierzę nie może się rozmnażać. Operację musi przeprowadzić licencjowany weterynarz. Przed zabiegiem lekarz często pobiera krew lub wykonuje badanie ogólne, aby upewnić się, że kociątko jest na tyle zdrowe. Kociątko nie odczuwa dyskomfortu, ponieważ zabieg odbywa się w znieczuleniu ogólnym. Zwykle po kilku dniach kociątko zachowuje się normalnie, a rana goi się w ciągu kilku tygodni. Weterynarz usuwa szwy podczas kolejnej wizyty kontrolnej.
Termin sterylizacji
Zaleca się sterylizację w wieku 8 tygodni. Zapobiega to wystąpieniu oznak „gorączki” (estru) oraz wyciań w tym okresie. Jeśli adopcujesz kociątko po tym wieku, warto przeprowadzić zabieg przed ukończeniem 6. miesiąca życia. Schroniska zazwyczaj sterylizują samice przed oddaniem do adopcji. Samice z narządami płciowymi częściej próbują uciec z domu, by wędrować.
Kiedy warto poczekać
Jeśli kociątko nie jest zdrowe lub nie wytrzyma operacji w młodem wieku, można odłożyć termin. Sterylizacja zmniejsza ryzyko raka sutka i eliminuje ryzyko raka macicy czy jajników. Jeśli kociątka przeżywa estrus, lepiej poczekać do jego końca ze względu na zwiększone krwawienie podczas operacji. Po zakończeniu estru lub odzyskaniu zdrowia, należy jak najszybciej przeprowadzić zabieg. Sterylizacja przed 6. miesiącem życia może zapobiec problemom behawioralnym w przyszłości.
Wady sterylizacji
Właściciele często obawiają się, że sterylizacja prowadzi do niezdrowego przytycia. Choć koty faktycznie często przytyają po zabiegu, wynika to zazwyczaj z mniejszej aktywności i spokojniejszego temperammentu. Odpowiedzialny opiekun monitoruje wagę pupila – nie jest to trudne przy odpowiednim rodzaju i dawce karmy oraz poradach weterynarza.