Czym jest fruktozamina?
Fruktozamina to kompleks cukru i albuminy (białka), który powstaje w warunkach podwyższonego poziomu glukozy we krwi utrzymywanego przez dłuższy czas. Wysokie stężenie fruktozaminy we krwi kota wskazuje na przewlekle podwyższony poziom cukru i jest silnym dowodem na cukrzycę. W przeciwieństwie do pojedynczego pomiaru glikemii, który może zostać zafałszowany przez stres czy chorobę, test fruktozaminy oddaje obraz średniego poziomu glukozy z ostatnich 2–3 tygodni.
Test fruktozaminy w diagnostyce cukrzycy
Gdy u kota podejrzewa się cukrzycę, lekarz weterynarii zamawia badanie moczu i chemii krwi. Poziom glukozy we krwi i moczu może być tymczasowo podwyższony przez stres, chorobę lub samą wizytę w gabinecie. Badanie fruktozaminy pozwala odróżnić przejściową hiperglikemię od prawdziwej cukrzycy, ponieważ odzwierciedla ono średni poziom cukru z ostatnich kilku tygodni.
Monitorowanie leczenia insuliną
Poziom fruktozaminy może być oznaczany wraz z krzywymi glikemicznymi lub niezależnie, aby ocenić skuteczność insulinoterapii. Pojedynczy pomiar glukozy pokazuje stan chwilowy, podczas gdy fruktozamina daje wgląd w kontrolę cukrzycy w dłuższym okresie. U kotów dobrze zbalansowanych badanie to powtarza się zazwyczaj co 6 miesięcy.
Wartości referencyjne
- Zdrowy kot: 190–365 µmol/l
- Kot nowo zdiagnozowany z cukrzycą: 350–730 µmol/l
- Kot dobrze zbalansowany na insulinie: poniżej 400 µmol/l
- Wartość powyżej 500 µmol/l: niewłaściwa kontrola cukrzycy
Wady badania fruktozaminy
Test nie jest przydatny przy podejrzeniu krótkotrwałych skoków cukru. Nadczynność tarczycy może fałszować wyniki (przyspieszony obrót białek obniża stężenie fruktozaminy mimo prawidłowych białek surowicy). Również odwodnienie i inne stany zmieniające stężenie białek we krwi mogą zniekształcić wynik.