Przewlekła niewydolność nerek (CKD) – epidemiologia
Ok. 1/3 kotów starszych. Rzadsza u młodszych i kociąt. Nerki: filtracja toksyn, minerały, hormony. CKD nieuleczalna, postępująca. Cel: redukcja objawów, spowolnienie destrukcji.
Dieta i suplementacja (dowiedziane badaniami)
- Dieta weterynaryjna nerkowa: niskobiałkowa, niskofosforowa. Badanie Elliott 2001 (J. Small Anim. Pract.): koty na diecie renowej żyją dłużej.
- Suplementacja witaminami i Ω-3: utrata witamin rozpuszczalnych w wodzie. Badanie Plantinga 2005 (Vet. Record): najdłuższe przeżycie na diecie renowej + Ω-3.
Potas
- 30% kotów z CKD ma hipokalemię (moczenie). Przyspiesza uszkodzenie, osłabienie mięśni, śmierć.
- Suplementacja: tabletki, granulat, płyny, proszki. Monitorowanie konieczne – hiperkalemia też zabija.
Terapia płynowa
- Koty nie nadążają nawadniać się piciem. Płyny podskórne – indywidualnie doborowane.
Strata białka – inhibitor ACE (benazepryl)
- Białko w moczu koreluje z przeżyciem. Benazepryl redukuje proteinurię. Badanie King 2006 (J. Vet. Intern. Med.): zwiększa przeżycie, spowalnia postęp.
Ciśnienie krwi
- Wielu kotów z CKD ma nadciśnienie → dalsze uszkodzenie nerek, mózgu, oczu, serca. Regularne pomiary i leczenie.
Nudności, wymioty, apetyt
- Przyczyny: wysoki fosfor, toksyny, gastryna (nadmiar kwasu żołądkowego) → zgaga, wrzody.
- Leki na kwasowość, stymulatory apetytu (uwaga: senność).
Anemia
- Nerki produkują erytropoetynę. Postępująca choroba → anemia.
- Leczenie: przelew krwi lub rekombinowana erytropoetyna ludzka (ryzyko antyciał → ciężka anemia → przelewy).