Pobieranie moczu
Często weterynarz prosi o próbkę moczu przynieśioną z domu. Aby łatwo ją zdobyć, zastąp ściółkę w kuwecie materiałem niechłonnym, np. styropianowymi „kulkami” lub żwirem akwarystycznym. Po oddaniu moczu przez kota, przelej go do czystego, suchego pojemnika z pokrywką i przechowuj w lodówce do wizyty.
Innym razem weterynarz może wymagać próby w gabinecie lub próby sterilnej. Uzyskuje się je kateteryzacją lub cystocentezą. Kateteryzacja to wprowadzenie rurki do pęcherza przez moczowód, a cystocenteza – wkłucie igły prosto do pęcherza przez brzuch. Po pobraniu próba poddaje się analizie fizycznej, chemicznej i osadowej.
Analiza fizyczna
Podczas analizy fizycznej określa się kolor, zamutnienie i gęstość właściwą. Mocz zdrowego kota ma kolor żółto-bursztynowy i jest przejrzysty lub lekko zamutniony. Krew w moczu nadaje mu brązowy odciek, a nadmiar leukocytów sprawia, że staje się zamutniony. Pomiar gęstości właściwej mówi o wydajności nerek – uzyskuje się go, kapiąc kropelkę moczu na refraktometr.
Analiza chemiczna
Analiza chemiczna moczu kota wykonywa się, maczając pastek testowy w próbce. Można zmierzyć: pH, białko, glukozę, ciała ketonowe, bilirubinę, krew i nitraty. Wartości poza normą pomagają weterynarzowi zdiagnozować potencjalne problemy zdrowotne.
Analiza osadu
Aby przeanalizować osad moczu, próbkę odśrodkuje. Górną warstwę odrzuca, a dolną warstwę cząsteczek na dnie zachowuje do testów. Używając szklanych lamerek i barwników, badacz bada osad pod mikroskopem pod kątem leukocytów, bakterii, kryształów i cylindrów.
Wskazówki
Choć analiza moczu jest cennym narzędziem diagnostycznym, pokazuje tylko stan organizmu w krótkim okresie. Wyniki mogą być modyfikowane przez leki, suplementy i upływ czasu. Ponowna analiza po zaledwie 24 godzinach może dać zupełnie inne wyniki.