Przekazywanie
Grzybica jest zakaźna i przekazuje się przez kontakt z zarodnikami grzyba. Może to nastąpić przez bezpośredni kontakt ze skórą zainfekowanego kota lub z zarodnikami w środowisku. Kot może się zarazić, dzieląc przestrzeń lub akcesoria do pielęgnacji z zainfekowanym kotem.
Najbardziej podatne to młode kociątka, starzy koty i koty długowłosie. Persy wydają się bardziej narażeni niż inne rasy.
Objawy
Grzybica powoduje mały, okrągły, bezowłosowy uchodźcak na skórze. Na uchu może być widoczna wcześniej, bo sierść jest tam krótsza. Uchodźcak może być łuszczący się lub zapalony. Mogą występować pęcherzyki, a kot może drapięć uszy. Ważne: na początku choroby mogą nie być objawów. Z czasem uchodźczaki rosną i zahaczają większe obszary ciała.
Diagnoza
Trzy główne metody:
- Lampa Wooda (czarne światło) – niektóre odmiany grzybicy świecą zielono-jabłkowo. Skuteczna w ~50% przypadków.
- Mikroskop – weterynarz wyrywa włoski wokół uchodźczaka. Skuteczność 40–70%.
- Uprawa laboratoryjna – najbardziej wiarygodna. Pobiera się próbkę skóry i uprawia grzyba.
Leczenie
Małe zmiany na uszach leczy się miejscowo. Długowłosie koty często wymagają ostrzyżenia sierści przed leczeniem. Preferowaną metodą jest kąpiel w wapnie siarkowym (zapach, tymczasowe żółknięcie sierści). Przy ciężkim przebiegu stosuje się leki przeciwgrzybicze doustne. Jeśli maść nie działa po 2–4 tygodniach, weterynarz może przepisać lek doustny.
Profilaktyka
Aby zapobiec nawrotom: dezynfekuj akcesoria, miski, miejsca pobytu. Użyj roztworu chlorowego (10% bielizna). Pralij poduszki i koce w gorącej wodzie. Odkurz meble i zasłony, paruj dywany. Unikaj miotania i suszenia w suchu – to rozprzestrzenia zarodniki. Nie dziel się akcesoriami z innymi właścicielami kotów.