Toksemia u kotów to ogólny termin opisujący rozlane infekcję, która rozprzestrzeniła się po całym organizmie. Często zaczyna się lokalnie w miejscu rany lub innego urazu. Typowe objawy to: apatia, utrata apetytu, chudnięcie, gorączka, wymioty i biegunka. Mogą powstać poważniejsze powikłania, jeśli stan nie zostanie natychmiast wyleczony, w tym niewydolność nerek, zatrzymanie oddechu lub zawał serca. Skuteczne leczenie toksemii polega na zidentyfikowaniu i wyleczeniu przyczyny bazowej.
Interwencja przy toksemii
-
Potraktuj stan kota jako nagły wypadek medyczny i udaj się do weterynarza bez zwłoki. Kot prawdopodobnie zostanie zatrzymany do obserwacji na kilka dni i poddany antybiotyko-terapii, by opanować infekcję. Może być konieczne podawanie składników odżywczych, elektrolitów i płynów dożylnie, by zapobiec lub wyleczyć niedożywienie i odwodnienie. Możesz też liczyć na rozległe badania w celu znalezienia konkretnej przyczyny infekcji.
-
Poproś weterynarza o instrukcję, jak podawać wstrzykiwania lub sondę karmiczą, jeśli dotyczy. Może to stać się konieczne przy dalszym leczeniu, jeśli toksemia wynika z infekcji dziąseł, co utrudnia normalne jedzenie.
-
Porozmawiaj z weterynarzem o opcjach chirurgicznych, jeśli przyczyną toksemii jest zapalenie otrzewnej. Stan ten to stan zapalny otrzewnej, błony wyklejającej jamę brzuszną. Może być spowodowany różnymi czynnikami, w tym perforacją odcinka jelitowego lub urazem wewnętrznym po połykaniu substancji chemicznej lub ciała obcego. To bardzo poważny stan, często śmiertelny. Jeśli jednak kota uda się ustabilizować antybiotyko-terapią w ciągu pierwszych kilku dni od początku infekcji rozlanej, istnieje szansa na wyzdrowienie, jeśli przerzut lub perforacja zostanie usunięta chirurgicznie.
-
Bądź świadomy, że mało można zrobić, jeśli źródłem toksemii jest zakażenie wątrobowodnogu kotów (FIP). To postępujące wirusowe zakażenie atakuje układ odpornościowy i nerwowy centralne i zazwyczaj jest śmiertelne. Bardzo mały odsetek kotów przeżywa początkowe zakażenie i przechodzi w stan remisji. Choć nie ma pewnego leczenia ani specyficznego protokołu, agresywna terapia kombinacjami czynników cytooksycznych, takich jak prednizon i cyklofosfamid, może zwiększyć szansę przeżycia u niektórych kotów.