Choć mniej toksyczne od prawdziwych lilii (rodziny Lilium i Hemerocallis), spatyfilum zawiera szczawiany wapnia, co czyni gryzienie jakiejkolwiek części rośliny nieprzyjemnym dla zwierząt. Zjedzenie spatyfilum (nazywane też Mauna Loa) powoduje drażnienie jamy ustnej i nietrzewność u kotów i psów.
Rozpoznawanie spatyfilum
Roślina tropikalna z rodziny Araceae. Liście szerokie, zielone, lśniące. Nazwa grecka spathiphyllum od "spatha" – opuszki otaczające kwiatostany. Początkowo białe, potem blednozielone. Popularne doniczkowe: kwitną cały rok, małe wymagania, tolerują cień.
Natychmiastowy dyskomfort
Gdy kot gryzie spatyfilum, szczepek uwalnia kryształy szczawianu wapnia. Nierozpuszczalne kryształy dają uczucie pieczenia w błonie śluzowej pyska, gardła, języka, przełyku. Po połknięciu drażnią żołądek. Efekty niemal natychmiastowe. Kalla też ma szczawiany wapnia – ten sam efekt. W przeciwieństwie do groźniejszych lilii (azjatyckie, tygrysie, wielkanocne) – spatyfilum i kalla NIE powodują ostrej niewydolności nerek.
Objawy zatrucia
Ból sprawia, że kot tarze focz łapką. Pysk, wargi, język, górne drogi oddechowe mogą puchnąć. Silny obrzęk = trudności z połykaniem/oddychaniem. Problemy żołądkowo-jelitowe: piana z pysku, ślinienie, wymioty, biegunka, apetyt w dół.
Weterynarz
Jak najszybciej do weterynarza, jeśli podejrzewasz zjedzenie/gryzienie spatyfilum. Zabierz fragment rośliny (może być w wymiocie) – pomoże potwierdzić, że to spatyfilum, a nie groźniejsza roślina.