Jedną z najczęstszych chorób kotów jest infekcja dróg moczowych (UTI). Może mieć wiele przyczyn, zazwyczaj wymaga antybiotyków. Klinidamycyna rzadko jest lekiem pierwszego rzutu – inne antybiotyki są skuteczniejsze.
ZAK (UTI)
Typowe objawy: częste oddawanie małych porcji moczu, moczenie w niewłaściwych miejscach, krwisty mocz. To bardzo bolesne/nieprzyjemne – pilna wizyta u weterynarza.
Weterynarz pobiera mocz cystocentezą (igła przez brzuch do pęcherza – czysta próbka). Laboratorium określa bakterię i wrażliwość na antybiotyki.
Klinidamycyna NIE jest standardem w ZAK u kotów – nie zabija najczęstszych bakterii. Stosuje się przy infekcjach jamy ustnej i kości. Czasem baza wrażliwości pokazuje klinidamycynę – to musi zdecydować weterynarz po mikroskopii. Najczęściej: Clavamox i amoksycylina (penicyliny) – osiągają wysokie stężenia w pęcherzu.
Właściciele próbujący zaoszczędzić na weterynarzu dają klinidamycynę „na chybił-trafił”. To nie pomaga, a wywołuje silne zgagi: wymioty, biegunka. Jeśli podawana dalek przy problemach GI – odwodnienie, uszkodzenie nerek.