Cukrzyca dotyka szacunkowo 1 na 4 koty. Otyłe i kastrowane kocury – najwyższe ryzyko, zazwyczaj późny wiek. Diagnoza przytłacza, ale wielu kotów żyje normalnie przy leczeniu.
Epilepsja a hipoglikemia
Za dużo insuliny → niski cukier (hipoglikemia) → padaczka. Większość padaczek u kotów to epilepsja (rzadka u kotów). Hipoglikemia ≠ padaczka epileptyczna, ale koty cukrzyczne narażone na obie. Pierwsza pomoc taka sama. Testy epilepsji: kwas żółciowy we krwi/moczu. Leki: fenobarbital, kepra, walium.
Fazy padaczki
Aura (faza 1): kilka sekund – godzin. Kot nerwowy, drży, chodzi, chowa się.
Faza ictalna (sam przypad): sekundy – 5 min. Skurcze mięśni, upadek na bok, pozorna paraliza, wyginanie głowy, mocz/ślina.
Faza popadaczkowa: niepokój, dezorientacja.
Pierwsza pomoc
Podnieś cukier: spokój, watka z syropem kukułkowym/klonowym/miodem na dziąsła. Wchłonięty cukier wyciąga ze szoku. Efekt tymczasowy – nakarm, jeśli może. Potem pilnie do weterynarza.
Mity
Numery alarmowe pod ręką. Kot nie czuje bólu. Palce w pysku – ryzyko ugryzienia, nie pomaga. Koty nie połkają języka. Największe zagrożenie: upadek. Trzymaj na podłodze.
Rozwiązanie długoterminowe
Po padaczce: antykonwulsywne na tydzień-dwa lub stałe. Regularne karmienie – uniknięcie przedawkowania insuliny. Wysokowłóknista dieta – spowalnia trawienie, zapobiega skokom glukozy. 2-3 posiłki dziennie = stabilizacja.