Powszechne jest przekonanie, że samice częściej mają wielokolorowe futro, ale rzeczywistość jest bardziej specyficzna. Choć samice nie są ogólnie bardziej skłonne do wielokolorowego futra, wzory trójkolorowe (calico) i łuskowate (tortoiseshell) występują prawie wyłącznie u samic ze względu na to, jak geny kolorystyczne są dziedziczone.
Dziedziczenie związane z chromosomem X
Geny odpowiadające za pomarańczowy i czarny kolor futra u kotów znajdują się na chromosomie X. Samice mają dwa chromosomy X (XX), samce jeden X i jeden Y (XY).
Aby wyświetlić zarówno pomarańczowe, jak i czarne plamy – czyli mieć futro trójkolorowe lub łuskowate – kot musi posiadać oba geny: pomarańczowy i czarny. To możliwe zazwyczaj tylko u samic, które mogą odziedziczyć jeden chromosom X z genem pomarańczowym i drugi z genem czarnym.
Samiec, mając tylko jeden chromosom X, zazwyczaj będzie albo pomarańczowy, albo czarny, nie oba naraz.
Rzadkie wyjątki
Niezwykle rzadko samce z futrem trójkolorowym lub łuskowatym pojawiają się z powodu anomalii genetycznej zwanej zespołem Klinefeltera, gdzie samiec ma dodatkowy chromosom X (XXY).
Podsumowując: nie chodzi o to, że samice częściej mają wielokolorowe futro; to konkretne geny za wzory trójkolorowe i łuskowate są powiązane z chromosomem X, czyniąc te wzory prawie wyłącznie domeną samic.