Koty z kłami (saber-toothed cats) to groźne drapieżne drapieżniki, których dieta skupiała się na dużych roślinożercach. W zależności od gatunku i siedliska, ich ofiary obejmowały szeroki wachlarz zwierząt epoki lodowcowej.
Duże roślinożercy
Gatunki takie jak Smilodon polowały na zwierzęta dające dużo mięsa: wielkie lenie (Megatherium, Eremotherium), mamuty, mastodonty, inne trącone, bizony, woły muskowe, antylopy, wielbłądy, konie, tapiry.
Mniejsze roślinożercy
Gdy duża gra była mała, koty mogły polować na mniejsze roślinożercy: jeleń, łoś, karibu, króliki, zając jako uzupełnienie.
Żerowanie i selektywne polowanie
Jak wielu współczesnych drapieżników, koty z kłami były oportunistycznymi żerowcami – jadły padlinę w ciężkich czasach. Wygląda na to, że praktykowały też selektywne polowanie, celując w słabe osobniki stad: stare, młode, chore – łatwiejsze do złapania.
Dokładne preferencje diety zależały od gatunku, siedliska i lokalnej dostępności ofiar, ale dowody wskazują na wszechstronnego drapieżnika zdolnego zrzucić jedne z największych zwierząt swojej epoki.