Mikroczipy to miniaturowe układy scalone, które odgrywają wielką rolę w łączeniu zgubionych zwierząt z właścicielami. Choć nie możesz zobaczyć mikroczipa po wstawieniu, sama wiedza, że tam jest, daje spokój ducha. AVMA raportuje, że około 38,5% mikrocipowanych kotów wraca do właścicieli, против 1,8% tych bez cipu.
Wstawianie mikroczipa
Mikroczip wstrzykuje się pod skórę, między łopatkami, igłą strzykawkową. Szybka i bezbólowa procedura wykonuje weterynarz lub wykwalifikowany pracownik schroniska. Schroniska routine'owo ciują zwierzęta przed oddaniem do adopcji – sprawdź, czy Twój pupil już ma cip, jeśli adoptowałeś go z schroniska. Weterynarz może to zrobić podczas rutynowej wizyty lub szczepienia, oszczędzając stres dodatkowej wizyty. Koty można cipać po 12. tygodniu życia.
Niewidzialność
Mikroczip jest niewidoczny gołym okiem, bo jest pod skórą i nieco mniejszy od ziarna ryżu. Próba zobaczenia lub poczucia go to jak próba wykrycia miniatuurowego kropla karmy w brzuchu kota po połknięciu.
Wykrywanie mikroczipa
Mikroczipy widać tylko na rentgenie po wstawieniu. Wykrywa je jednak skanery emitujące fale radiowe, które aktywują cip, by odczytać unikalny numer ID. Numer ten weryfikuje się w krajowym rejestrze mikroczipów z Twoimi danymi kontaktowymi.
Zalety niewidzialności
Niewidzialność i niedostępność chroni cip przed przypadkową utratą lub kradzieżą. W przeciwieństwie do adresówek na obroży, które mogą zaginąć lub zostać zdjęte, cip daje trwały sposób identyfikacji – pod warunkiem aktualizacji danych w bazie. AVMA zaleca używanie obroży z adresówką ORAZ mikroczip.