Prawie wszystkie gatunki kotów mruczą – zarówno te udomowione, jak i dzike. Wyjątkiem są wielkie koty ryczące, takie jak lwy czy tygrysy, które nie mruczą. Spośród dużych kotów mruczą pumy i ryje, choć żaden z nich nie ryczy. Kiedyś uważano, że mruczenie to wyłącznie sygnał zadowolenia, jednak dzisiaj wiemy, że koty mogą mruczeć też w stresowych sytuacjach, np. podczas wizyty u weterynarza, aby uspokoić się same. Mimo to rozróżnienie mruczenia od ryczenia jest zazwyczaj proste, ponieważ ryczący kot okazuje inne znaki złości lub niepokoju. Oba dźwięki pochodzą z gardła i nie wymagają otwierania pyska.
Instrukcje
Obserwuj język ciała kota. Jeśli ogon kota jest puszysty, sierść wystaje, uszy są położone do tyłu lub spłaszczone, ogon dynamicznie macha, grzbiet wygięty w łuk, a kot cofa się do rogu – najprawdopodobniej ryczy. Kot mruczący ze stresu prezentuje zupełnie inne ciało niż ryczący.
Słuchaj uważnie wydawany dźwięk. Jeśli nie jesteś w stanie łatwo go naśladować, kot raczej mruczy. Jeśli dźwięk przypomina niskie brzęczenie z głębokiego gardła, które możesz powtórzyć – to ryczenie.
Spróbuj podejść do kota. Ryknący kot jest zazwyczaj nie do podejścia, będzie chciał uderzyć łapą i uciec, np. pod krzesło, stół czy łóżko. Mruczący kot chętnie przyjdzie, a po zagadaniu i poglaskaniu zacznie mruczeć głośniej. Może się przełożyć na podłodze, zaproponować głaskanie brzucha, trzeć się o nogi lub chcieć wsiąść na kolana.
Słuchaj innych sygnałów niepokoju – syczenia, plucania, wycia. Gdy ustalisz, że kot ryczy, najlepiej zostawić go w spokoju, aż się uspokoi.