Według „The Maine Coon: America's Native Longhair” Mike'a i Trish Simpson, kot Maine Coon to jedna z najstarszych ras kotów rodzimych dla Ameryki Północnej, i uważa się, że wywodzi się ze stanu Maine. Maine Coon jest, faktycznie, oficjalnym kotem stanu Maine. Mimo że Maine Coon cieszy się wzrostem popularności, wciąż jest jedną z mniej znanych ras, ponieważ, według Jane S. Martinke w jej artykule „Our Yankee Cat Goes National” (Cats Magazine, 1969), jego istnienie było ograniczone głównie do północno-wschodnich regionów Stanów Zjednoczonych.
Folklor
Kot Maine Coon jest przedmiotem wielu mitów i folkloru. Według Simpsons, jeden z najbardziej fantazyjnych legend otaczających Maine Coona to to, że powstał, gdy półdzicze koty domowe skrzyżowały się z jeżami. Legenda zyskała pęd ze względu na brązowy, jeżopodobny kolor Main Coona i puszysty ogon. To źródło części „coon” w imieniu kota. Inny popularny mit to ten, że rasa może być śledzona do sześciu kotów należących do Marii Antoinety. Alewynie, podczas Rewolucji Francuskiej, skazana królowa wysłała swoje sześć ukochanych felidów do Maine, planując swoją nieudolną ucieczkę.
Historia
Według Simpsons, dzisiaj większość felinologów zgadza się, że Maine Coon prawdopodobnie powstał z krzyżowania krótkowłosych kotów domowych z długowłosymi kotami z zagranicy. Niektórzy wierzą, że rasa długowłosy była typem angory sprowadzonym do stanu Maine przez nowoangielskich żeglarzy. Jednak podobna tolerancja na surowy klimat daje większą wiarygodność teorii, że długowłosy przodek Maine Coona to Kot Leśny Norweski, import wikingowski. Po raz pierwszy pojawiający się w literaturze koczej w 1861 roku, Maine Coon cieszył się wielką popularnością w XIX wieku, by zostać odsunęty na drugi plan przyjazdem kota perskiego na przełomie wieku. Na szczęście dla Maine Coona, do połowy XX wieku felinolodzy rzucili drugi raz okiem, i Maine Coon wrócił by zostać.
Wygląd
Według Fanciers.com, Maine Coon jest zbudowany, w każdy sposób, by wytrzymać zimny, surowy klimat powszechny w swoim rodzimym stanie. Jest średnio do dużego, mięśniastym, solidnie zbudowanym kotem. Samce zazwyczaj ważą między 5,9 a 8,2 kg, podczas gdy samice ważyć między 4 a 5,4 kg. Jego sierść jest gruba, gładka, wodoodporna i zaskakująco mało wymagająca pielęgnacji, wymagająca tylko tygodniowej sesji pielęgnacyjnej. Standardy ustalone przez Stowarzyszenie Hodowców i Miłośników Maine Coon (MCBFA) mówią, że prawie każdy kolor i wzór sierści, jak i kolor oczu jest akceptowalny. Jego ogon jest puszysty i wystarczająco długi, by służyć jako „przenośny koc” w którym Maine Coon może się owinąć dla ciepła. Łapki są duże, okrągłe i mocno puszyste, zapewniające ciepły i trwały transport po lodzie i śniegu.
Temperament
Maine Coon to czuły, inteligentny, wysoce trenowalny kot z luzą, łatwą w życiu dyspozycją. Według Fanciers.com, jeśli szukasz „kota na kolanach”, to Maine Coon prawdopodobnie nie jest dla Ciebie, bo wolicie po prostu być blisko Ciebie, podążać za Tobą i „pomagać” Ci w zadaniach zawsze, gdy to możliwe. Mimo że samce są zazwyczaj myślani jako nieco bardziej psotni i figlarni niż ich bardziej godne swej odpowiedniczki, obie płcie są radosne i lubią bawić się ze swoimi opiekunami. Jako potomkowie wielkich myszołówców, Maine Coon szczególnie cieszy się goniąc piłki i zabawki i „łapiąc” je swoimi ogromnymi łapkami. Wiele nawet cieszy się gwałtowną grą w aport.
Rozważania medyczne
Maine Coon jest generalnie zdrową, wytrzymałą rasą. Jednak, jak przy każdej rasie kota, pewne choroby genetyczne i stany są bardziej powszechne u Maine Coona. Najbardziej typową uwadą genetyczną jest dysplazja biodrowa (wywrotka), która zazwyczaj może zostać skorygowana operacyjnie. Maine Coon jest też bardziej narażony na kardiomiopatię, która może sięgać od łagodnego szumu serca do ciężkiej choroby serca. Według MCBFA, inne powszechne problemy zdrowotne Maine Coona to choroba wielkistołkowa nerek, mięśniowe zanikanie rdzeniowe (słabość kręgosłupowa spowodowana utratą neuronów rdzeniowych) i przewlekłe dziąsielnia.