Inbreeding vs. line breeding
AKC uważa inbreeding za skrzyżowanie blisko pokrewnych psów tej samej rasy, line breeding – skrzyżowanie psa z członkiem wcześniejszego pokolenia jego linii krwi. Kathy Lorentzen (United Kennel Club): obie metody mogą utrwalać pożądane cechy, ale inbreeding tylko dla osób „intymnie znających” genetykę swoich psów. Jeśli nie znasz rodowodu i historii genetycznej – nie krzyżuj brata z siostrą.
Genetyka pomeranii
Pomeranie narażone na choroby spadkowe. Z 472 pomeranii w bazie OFA tylko 57,6% miało prawidłowe kolana. Reszta – luźne kolana (patellar luxation), co z wiekiem boli i niepełnosprawi. CHIC wskazuje też: autoimmunowe zapalenie tarczycy, dysplazję bioder, Legg-Calve-Perthes, wrodzone choroby serca. Jeśli Twoje pomeranie nie są wolne od tego – nie ryzykuj bliskim skrzyżowaniem.
Zagrożenia inbreedingu
Lorentzen: „Bardzo bliskie skrzyżowania mogą utrwalić cechy pozytywne, ale też negatywne – i utrudnić ich eliminację”. Wady genetyczne, strukturalne i temperamentowe mogą zostać „zabetonowane” w linii. Jeśli brat i siostra mają biodra wyżej niż barki – wszystkie szczeniaki będą miały wysokie tyły, co grozi problemami z barkami, łokciami, kręgosłupem.
Etyka hodowli brata z siostrą pomeranii
Na koniec: czy to etyczne? Jeśli przeanalizowałeś rasę i przodków, możesz myśleć, że tak. Ale musisz też rozważyć, czy hodowla przyniesie korzyść rasie. Hodowcy to opiekunowie ras. Nieetyczne jest robienie czegokolwiek, co zaszkodzi przyszłym pokoleniom. Dlatego – możesz, ale nie powinieneś hodować brata z siostrą pomeranii.