Rozwój rasy
Niezależnie od nazwy (Jack Russell lub Parson Russell), terrierzy te zawdzięczają nazwisko reverenda Russellowi, pasjonatowi łowieckiemu. Skrzyżowując terriera lisa z terrierem angielskim (wyginęłym), uzyskano w większości białego psa, małego i upartego w wypychaniu lisów. Łowcy preferowali psy białe, by nie pomylić ich z rudym lisem.
Biały kolor dominujący
Według standardu JRTCA (Jack Russell Terrier Club of America), Jack Russell powinien być w ponad 51% biały. Zazwyczaj mają czarne, ciemnobrązowe lub brązowe plamy. Mogą być też trójkolorowe – biały z dwoma dodatkowymi kolorami.
Kolory dyskwalifikujące na wystawach
Psy wystawowe mogą zostać zdyskwalifikowane za pewne cechy sierści i kolorystyczne. Plamy tygrysowe (brindle) – ciemne pasma na jaśniejszym tle – wykluczają z konkursów. Z kolei „grizzling” (posypanie siwymi/białymi włosami na czarnym tle) jest akceptowalne. Plamy powinny ograniczać się do głowy i ogona. Duże plamy na ciele są niedopuszczalne. Jedwabista lub kręcona sierść też dyskwalifikuje. Psy z zbyt wieloma plamami i tak mogą być wspaniałymi, wiernymi towarzyszami.
Wada wrodzona związana z kolorem
Choć większa ilość białego koloru jest atutem na wystawach, minimalna pigmentacja ma wadę. Psy niemal całkowicie białe mają większe ryzyko wrodzonej głuchoty pigmentacyjnej (w jednym lub obu uszach). Fundacja Badań nad Terrierem Jack Russell (JRTRF) szacuje, że ok. 13% rasy dziedziczy tę wadę. Prowadzone są prace nad testem DNA, by identyfikować nosiciele i podejmować lepsze decyzje hodowlane.