Maltańczyk to mały, długowłosy pies wyhodowany w regionie śródziemnomorskim już w X wieku p.n.e. Ulubieniec szlachetnych dam w Rzymie, pies był oryginalnie używany do polowania na gryzonie, ale ostatecznie stał się psem towarzyszącym i psem na kolana. Dziś jest dobrze znany z swojej uderzającej białej sierści i małego rozmiaru.
Energia i inteligencja
Maltańczyki to psy towarzyszące, nie robocze, ale wciąż są energiczną i inteligentną rasą. Ponieważ są małe – często poniżej 7 funtów – zazwyczaj dobrze radzą sobie w środowisku miejskim lub domach z małymi ogrodami. Maltańczycy wciąż wymagają ruchu dla szczęścia i dobrego zdrowia, jak prawie wszystkie psy. Są najszczęśliwiej, gdy traktowani są jak część rodziny i nie czują się bien w tłumionych zwierzakach.
Sierść antyalergiczna
Najbardziej uderzającą cechą maltańczyka jest jego jedwabista biała sierść, rosnąca do kilku cali. Bez podsierzczy rasa nie linięje przy regularnym pielęgnowaniu, co czyni ją dobrym wyborem dla alergików. Jak przy każdej rzekomo antyalergicznej rasie, ważne, by upewnić się, że znosisz konkretnego psa przed kupnem. Maltańczycy mają skłonność do plam łzowych i wymagają regularnego czyszczenia twarzy dla czystego wyglądu.
Szczekanie
Maltańczycy mają tendencję do nadmiernego szczekania, co może być problemem w mieście lub na przedmieściach. Ankieta australijskiego RSPCA wskazała maltańczyka jako jedną z najczęściej porzuconych ras w Australii przez szczekanie. Może to wynikać z nawyku lub lęku rozdzielania; w obu przypadkach wczesny trening może zmniejszyć problemy w przyszłości.
Agresja
Agresja była drugą główną przyczyną podawaną przez właścicieli przy oddawaniu maltańczyków RSPCA. Eksperci zalecają, by małe dzieci bawiły się z maltańczykami tylko pod ścisłą nadzorem. Choć to zrozumiałe, biorąc pod uwagę energiczną naturę rasy i nieprzewidywalność dzieci, ogólna agresja i chwiejność to porażka hodowców w doborze psów pod kątem temperamentu. Agresywne maltańczyki powinny być unikanie i nigdy hodowane.