Pochodzenie
Oficjalnie australijski pies bydłcy, blue heeler wyhodowano w Australii w XIX wieku ze skrzyżowania dingo, blue merle collie, czarno-cynamonowych kelpi i dalmatyńczyków. Efektem jest rasa przypominająca dingo budową ciała, z unikalną ozdobą w odcieniach czerwonego, niebieskiego, czarnego i cynamonowego. Blue heeler wyhodowano do pasienia bydła i wciąż to robią, a także trafiają do domów jako psy towarzyszące.
Temperament
Jako psy robocze, zdolne do pasienia bydła i owiec, szczeniaki i dorośli blue heeler są energiczni i atletyczni. Wymagają ćwiczeń umysłowych i fizycznych, by zaspokoić naturalną potrzebę ruchu. Niewykorzystana energia to ryzyko zniszczeń mebli i przedmiotów. Mają naturalny instynkt formowania stad – łatwo się je kontroluje, gdy właściciel przejmuje rolę lidera. Z pochodzenia pasterzy, są zazwyczaj ochronni wobec opiekunów i odpowiedni dla rodzin z dziećmi.
Trening
Trening blue heeler podobny do innych ras. Trening klikierkowy z nagrodami uczy „siedź”, „leż”, „daj głos”, „aport”. Często konieczny dodatkowy trening, by odzwyczaić od gryzienia dzieci i dorosłych – to sposób pasienia, rzadko powodujący ranę. Ucz komendy „do dołu” lub „siedź” klikierem, by pies przerywał czynność na sygnał.
Opieka i pielęgnacja
Blue heeler czuje się najlepiej w domach z ogrodami lub na farmach, nie w blokach. Dla formy: długie spacery, bieganie, aport, parcour w ogrodzie. Pielęgnacja: kąpiel raz w tygodniu, czesanie co dwa dni minimum, by kontrolować linienie.
Zdrowie i długość życia
Przewidywana długość życia 10–13 lat, niektórzy żyją powyżej 15. Ryzyko skracania: dysplazja biodra i łokcia, choroba von Willebranda i inne schorzenia typowe dla rasy. Regularne wizyty u weterynarza to podstawa prewencji.