Wiele ras na siebie podobne. Słabe egzemplarze jednej rasy mogą wyglądać jak zupełnie inna, nawet jeśli są rasowe. Wielu myśli, że wystarczy spojrzeć, by ocenić rasowość. To błędne koło doprowadziło do ustaw rasowych (BSL) w odpowiedzi na postrzegane zagrożenia.
Potrzebne rzeczy
- Opcjonalnie
- Książki rzadowe
- Dostęp do internetu
Instrukcje
- Zacznij od AKC, UKC lub CKC. Twórcy ras mieli wizję wyglądu realizującego cel. Zapisano to w "standardzie perfekcji" (breed standard). Rzadkie rasy mogą nie mieć standardów w rejestrach północnoamerykańskich – bywają mylnie traktowane jako mieszańce. Jeśli pies ma świadectwo rejestracyjne z dowolnego organizmu w USA lub poza – prawdopodobnie rasowy.
- Edukacja o rasach. Strony rejestrów mają opisy i zdjęcia. Przeglądanie zdjęć daje bazę. Niektóre rasy na zdjęciach podobne, ale w życiu różnią się rozmiarem/temperamentem (np. beagle, harrier, foxhound – podobne na zdjęciach, różne w rzeczywistości). Mieszańce z psami goniącymi też mogą wyglądać podobnie.
- Kluby rasowe. Nazwy znalezionych ras -> wyszukaj krajowy klub rasy. Ich cel: zachować wygląd i zdolności pracy. Źródło wiedzy, zdjęć, kontakt do hodowców. Rozmowa z hodowcą to często jedyny pewny sposób identyfikacji.
- Odwiedź hodowcę. Specjaliści rasowi, znają swoją rasę i podobne. Identyfikują słabe egzemplarze. Miejsce spotkania wielu hodowców: wystawy konformacyjne (otwarte publicznie). Tam widzisz rasy podobne na zdjęciach, ale inne w ruchu, fakturze sierści, rozmiarze, zachowaniu.
- Test DNA. Jeśli podejrzewasz, kto są rodzicami. Profilowanie DNA wiarygodne tylko dla identyfikacji powiązań między profilowanymi psami – trzeba zbadać trójkę: matkę, ojca, szczeniaka. AKC: "profile DNA tą samą technologią co policyjne". Ale: "profil NIE określa rasy". Nie da się stwierdzić, czy pies to rasowy dalmatyńczyk; da się ustalić, czy Dalmatyńczyk A i B to prawdopodobni rodzice Dalmatyńczyka C.