Shih tzu to mały pies wyglądający jak mały lw. Często zwany tibetańskim psem świątynnym – przodkowie to święte psy tybetańskie. Nazywany też psem chryzantemą – pchły pysk otoczony puszystymi włosami przypomina kwiat chryzantemy. Mały pies z długą płynącą sierścią – pies towarzyszący i wystawowy.
Historia
AKC: shih tzu – pies domowy ceniony przez chińskie dwory przez 1000+ lat. Legenda: krzyżówka lhasa apso i pekingesa. Nowe DNA potwierdza – pokrewieństwo z dawnożytnymi rasami tybetańskimi. II wojna światowa – angielscy żołnierze odkryli psy, przywieźli do Europy.
Cechy
Standardy ASTC i AKC: wysokość 23–28 cm, waga 4–7,2 kg, długość ciała nieco > wysokości. Głowa okrągła, szeroka, ogon zakręcony w górę nad grzbiet/tors. Dowolny kolor, osobowość czujna, przyjemna.
Zalety
Pies towarzyszący, żyje 13–15 lat. Radosny, przyjazny, ufny. Lubi ludzi. Mało ruchu, mało linie (przy krótkiej sierści i pielęgnacji). Idealny do mieszkania, lojalny. Często czujny stróż.
Wskazówki pielęgnacji
Podwójna sierść: krótka podsierzcz, długa zewnętrzna. Codzienne czesanie – zapobiega zaplątaniu i filcowaniu. Często tniona krótko/średnio dla komfortu. Włosy wokół twarzy – obcinane lub gumka, by pies jadł. Wielu uczy się pić z butelki z ssawką – by woda nie dostała do krótkiego nosa.
Ostrzeżenie
AKC: wiele shih tzu wolno uczy się komend. Konieczny trening konsekwentny. Może się rozwijać „mały pies syndrom” – gdy właściciel nie przejmuje kontroli, pies myśli, że on rządzi. Efekt: gryzienie, szczekanie, kęcanie. Rozwiązanie: codzienny spacer/ruch, trening, nagrody za dobre zachowanie.
Ekspert
Właściciel James E. Mumford: „Odrobina lwa, kilka łyżeczek krolika, uncja kota, część dworska bawol, odrobina baletnicy, szczypta starego Chińczyka, trochę żebraka, łyżka małpy, część foki, odrobina pluszak, reszta – psy tybetańskie i chińskie”.