Psy, jak ludzie, czasem są głuche – w różnych stopniach. Przyczyny: starzenie, choroby (np. zaraza), ale niektórzy rodzą się głusi – to wrodzona głuchota.
Podstawy wrodzonej głuchoty
Psy rodzone głuche zazwyczaj nie słyszą z przyczyn genetycznych, często związanych z kolorystyką futra. Głuchota może pojawić się wcześnie, często przed otwarciem kanałów usznych. U niektórych szczeniaków ślimak przestaje otrzymywać krew – to niszczy komórki nerwowe. Komórki włókienkowe bez pigmentu w uchu prowadzą do tego. Psy rodzone głuche nigdy nie zyskują słuchu.
Rasy z wrodzoną głuchotą
Ponieważ głucha psy często dziedziczą to od rodziców, niektóre rasy mają predyspozycje. Do wielu ras z częstą wrodzoną głuchotą należą: setter angielski, boston terrier, buldog amerykański, pekińczyk, west highland white terrier, dalmatyn, samojed, bernardyn, owczarek szetlandzki, husky syberyjski, australijski pies pastewski, koker angielski, australijski owczarek, owczarek niemiecki, chart włoski, buldog francuski, terrier szkotski, terrier lisji, chin japoński, lhasa apso, tybetański spaniel, mastif, doberman. Lista nie zamknięta – możliwe we wszystkich psach.
Geny merle i piebald
Dwa konkretne geny związane z wrodzoną głuchotą: piebald i merle – oba dotyczą pigmentacji. Piebald u settera angielskiego, merle u owczarka szetlandzkiego. Te wzory barwne powszechne w rasach wrażliwych na dziedziczoną głuchotę. Psy z wrodzoną głuchotą często mają jasnoniebieskie oczy i różowawą skórę oprócz tych wzorów futra.
Możliwe wskazówki
Jeśli martwisz się, że szczeniak może być głuchy: trudne budzenie rano (nie słychać Cię), brak reakcji na głośne dźwięki (pukanie, burze), ogólny brak skupienia – to znaki problemów ze słchem.