To jeden z bardziej obrzydliwych nawyków, ale jedzenie kału (kofagia) nie zawsze ryzykowne i niezdrowe, jak się wydaje. Spożycie fekalii – własnych lub innych zwierząt – dość normalne, zwłaszcza u szczeniaków i karmiących matek. Psy ZWYKŁO (choć nie zawsze) potrafią jeść kał bez choroby.
Zachowanie adaptacyjne
Silny instynkt: czystość legowiska. Karmiąca matka zje kał szczeniaków – by zapobiec rozprzestrzenianiu bakterii i zapachowi. Zapobiegając zapachowi, działa na instynkt zmniejszania szans na wykrycie przez drapieżnika – co dzikie psy robią dla przeżycia. Dzięki tym instynktom natura wyposażyła psa w wytrzymały układ trawienny, pozwalający trawić substancje, które zachorowałyby człowieka.
Skład kału
Choć właściciele drgną, nie każdy kał brudny i płynny. Nawóz roślinożerców (konie, krowy) – łatwiejszy do zjedzenia: głównie roślinność. Z powodu wielkości kup, niektórzy psy chętnie wybierają częściowo strawioną roślinność.
Odżywianie
Choć główną przyczyną kofagii jest instynkt czystości, niektórzy psy jedzą kał, bo CHCĄ. Szczególnie przy niedoborach odżywczych (np. zespół wchłaniania). Psy nieuzupełnione dietą suplementują feściami innych zwierząt.
Czas trawienia
Psy nie poruszają szczękami bokowo – inaczej żują niż ludzie. Szybko połykają. Brak enzymów trawiennych w ślinie – dążą przenieść jedzenie z ust do żołądka MAXymalnie szybko. Człowiek trzymałby kał w ustach dłużej, chciałby go wypluć. Psy nie jedzą tak – lepiej tolerują okropne smaki/zapachy.
Tolerancja bakterii
Psy ewoluowały, by jeść surowe i gnijące mięso. Żołądek produkuje DUŻO kwasu solnego – bezpiecznie trawi niebezpieczne bakterie. Ta tolerancja pozwala trawić kał bez choroby. ALE: nie oznacza odporności. Apetyt na surowo/kał = ryzyko pasożytów (robaki). Psy z osłabionym immunitetem – niższa tolerancja.