Twój pies może żyć w komforcie, z luksusami, o których nie marzyły jego dzikie przodkowie. Nadal ma silne instynkty przetrwania. Zagrożenia terytorium, niechciana uwaga, separacja od stada – to wszystko powoduje stres. Pies świetnie to komunikuje – trzeba tylko nauczyć się jego niewerbalnego języka.
Język ciała
Zestresowany pies zazwyczaj jasno to pokazuje. Ale jeśli nie mówisz „psim”, łatwo to przeoczyć. Opuszczony ogon, wygięcie grzbietu, przemieszczanie wagi między tylnymi nogami – to znaki stresu, które inne psy rozpoznają natychmiast. Twój pies oczekuje, że Ty też to zrozumiesz.
Mimika twarzy
Pies mówi oczami. Unika kontaktu wzrokowego, odwraca głowę – to poddaństwo: „Nie jestem zagrożeniem, bądź miły”. Jeśli poddaństwo zostanie zignorowane, pies poczuje się zagrożony. Zwężone oczy = stres. Lizanie warg, ziewanie, hecanie, ułożone uszy – to wszystko sygnały stresu.
Dźwięki
Pies ma bogaty słownik. Winienie, cichutkie wycie – pierwsze znaki: „To mnie stresuje, przestań”. Jeśli zignorowane – szczekanie. Jeśli dalej ignorowane – niskie, długie syczenie. To ostrzeżenie: pies wyczerpał sposoby na łagodne komunikowanie stresu, zaczyna czuć lęk.
Zachowanie
Przy długotrwałym/stałym stresie (przeprowadzka, zmiana rutyny, nieobecność członka rodziny) zachowanie psa się zmienia. Nadmierne linienie, odmowa jedzenia, niepokój, destrukcyjne zachowania – to wskazówki stresu.