Sheltie to potoczna nazwa owczarka szetlandzkiego.
Sheltie to zazwyczaj psy małe i średnie, o różnej sierści. Energetyczne i wściekłe, ale też ferojalnie lojalne, pracowite i chętne do posłuszeństwa. Sheltie są wspaniałymi towarzyszami dzięki chęci do posłuszeństwa, jednak cierpią na typowe choroby, o których warto wiedzieć, planując adopcję.
Dermatomiozytis
Dermatomiozytis to częsta choroba u shelti, choroba tkanki łącznej. U shelti zazwyczaj pojawia się między 4. a 6. miesiącem życia. Często błędnie diagnozowana, może postępować do układu nerwowego, wtedy może być konieczna eutanazja. Choroba objawia się wysypieniem na głowie, nogach i końcówce ogona. Przenoszona genetycznie, pomija pokolenia.
Choroba von Willebranda
Inna częsta choroba u shelti to choroba von Willebranda – genetycznie uwarunkowana choroba krwotoczna. U shelti zazwyczaj śmiertelna dla psów, które ją noszą. Mutacja występuje na konkretnym genie, zwanym „trzecim allelem”, a stany ten gen wpływające mogą być bardzo ciężkie. Można testować mutację – ważne, by sprawdzić, czy pies jest nosicielem lub może się skrzyżować z nosicielem. W takim przypadku ostrożnie dobieraj pary hodowlane, bo choroba jest śmiertelna.
Anomalia oka kolley
Kolejna częsta choroba u shelti to anomalia oka kolley, objawiająca się małymi lub głęboko usiedzonymi oczami. W niektórych przypadkach powoduje ślepotę, w innych łagodniejsza – tylko nieznaczne osłabienie wzroku. To wada siatkówki obecna od urodzenia, widoczna dwustronnie. Na razie nie ma leczenia u shelti, ale choroba nie postępuje.
Postępująca atrofia siatkówki
Inna choroba oczna to postępująca atrofia siatkówki (PRA). Objawy pojawiają się ok. 2. roku życia, siatkówki stopniowo degenerują. Prowadzi do całkowitej ślepoty. Oba: anomalia oka kolley i PRA są dziedziczne i można testować do celów hodowlanych, bo zazwyczaj są autosomalnie recesywny.