Przyczyny
Zapalenie skóry wywołane stafylokokami to infekcja bakteryjna, która może dotyczyć zarówno ludzi, jak i zwierząt. U psów występuje tylko jeden szczep bakterii – Staphylococcus intermedius. Rasa mop jest szczególnie narażona na to schorzenie ze względu na swoją budowę twarzy oraz specyfikę układu odpornościowego. Psy tej rasy mają liczne zgięcia skóry wokół pyska i szczęki, co sprzyja gromadzeniu się bakterii. Szczeniaki mopów są w jeszcze większym ryzyku, ponieważ ich układ odpornościowy wciąż się rozwija.
Objawy
Głównym objawem jest skórka i zatwardziałe skóra wokół linii szczęki szczeniaka. Wokół zgięć twarzy pojawiają się świączące pęcherzyki, które są czerwone, a czasem żółtawe. Zmienia się też kolor skóry psa. Skóra szczeniaków jest bardziej wrażliwa niż u dorosłych psów i zaczerwienieje przy infekcji stafylokokowej. Wzrost sierści jest zahamowany, a szczeniak doświadcza wysięku sierści wokół twarzy w wyniku zmiażdżonych zmian skórnych wywołanych przez bakterie.
Diagnoza
Aby prawidłowo zdiagnozować szczeniaka, pobiera się próbki płynów do badań na obecność bakterii. Weterynarz wykonuje również zdjęcia razy i owrzodzeń na twarzy. Zmiany te są podobne do łuszczycy i wysypek skórnych. Zgięcia skóry na twarzy mopa utrudniają ich rozróżnienie. Pies jest dodatkowo badany pod kątem łuszczycy, by upewnić się, że diagnoza jest poprawna przed przepisaniem leczenia. Jeśli pies ma łuszczycę, nadal leczy go się na infekcję stafylokokową, ponieważ łuszczyca powoduje razy skórne, które mogą stać się bramą wejścia dla bakterii.
Leczenie
Podstawą leczenia infekcji stafylokokowych twarzy jest szampon antybakteryjny. Bakterie żyją pod skórą twarzy, a szampon dezynfekuje głębsze warstwy naskórka i eliminuje infekcję. Głównym wyzwaniem przy leczeniu szczeniaków mopów są zgięcia skóry wokół twarzy. Wszystkie obszary skóry muszą zostać dokładnie umyte szamponem, aby upewnić się, że bakterie nie osiadły w nieumytym miejscu i nie wzrosły ponownie. W zależności od stanu zdrowia psa, niektórzy weterynarze przepisują tabletki do podawania z posiłkami. Przedtem przeprowadza się testy wrażliwości, by ustalić, jakie leczenie pies toleruje, a jakie nie.