Gdy zwierzę choruje lub jest rannym, przyczyna nie zawsze oczywista. Zwierzę nie powie weterynarzowi (DVM), co boli – lekarz stosuje serię testów, by zawęzić i zdiagnozować problem. Wiele testów to te same co u ludzi.
Badanie fizykalne
Weterynarz zaczyna od ogólnego badania: oczy, uszy, tętno, waga, temperatura, nawodnienie, układ oddechowy. Porównuje z normami gatunkowymi. Palpacja: brzuch, nogi, odbyt, inne obszary – zawęża przyczyny choroby/urazu.
Badania krwi
Rutynowo u chorych lub przed operacjami: wykrycie anomalii lub linia bazowa na przyszłość. Morfologia (CBC): erytrocyty, leukocyty, hemoglobin, płytki. Biochemia krwi: funkcje narządów – białko, potas, cholesterin, wapń.
Obrazowanie (Imaging)
Różne techniki dla wszystkich rozmiarów. Rentgen (RTG): złamania, ciała obce. Podejrzenie urazów miękkich: rezonans magnetyczny (MRI) lub tomografia komputerowa (CT). USG: wgląd w narządy wewnętrzne – guzy, problemy trawienne, ruchomość stawów.
Próbki moczu i kału
Kał: pasożyty, krew (krwawienie wewnętrzne, bakterie). Mocz: infekcje dróg moczowych, bakterie, pH – wskazują infekcję w danym obszarze.