Postępująca Atrofia Siatkówki (PRA) to nieuleczalna choroba genetyczna psów, stopniowo prowadząca do ślepoty. U labradorów retrieverów dziedziczenie jest autosomalnie recesytywne – wadliwy gen nie jest związany z chromosomami płci; pies musi go odziedziczyć od obojga rodziców, by zachorować, choć zdrowy nosiciel może przekazać chorobę potomstwu, parząc się z innym nosicielem. Objawy: ślepotą zmierzchową, anormalnie rozszerzone źrenice i zaćmę.
Ślepotą zmierzchową
PRA nasila się w czasie, ale ślepotą nocną często jest pierwszy sygnał. Labradorzy wykazują formę „degeneracji pręcikowo-tyłkową” – problemy z widzeniem w nocy oznaczają degenerację pręcików siatkówki (odpowiedzialnych za widzenie w słabym świetle). Typowe zachowania: dezorientacja i nerwowość przy ciemnych schodach.
Rozszerzone źrenice i refleksyjne oczy
Nietypowo rozszerzone źrenice mogą wskazywać na PRA. Gdy fotoreceptory przestają działać, oczy kompensują, rozszerzając źrenice, by wpuścić więcej światła. Właściciele zauważają nie tylko rozszerzone źrenice, ale też lśniące oczy. PRA powoduje zrzędnienie siatkówki, co zwiększa jej odbijanie światła – efekt wzmaga się przy szeroko otwartych źrenicach.
Zaćma
W późniejszym stadium PRA może pojawić się zaćma, utrudniająca diagnozę (mgliste tkanki zasłaniają siatkówkę). Weterynarz Charles Martin zauważa, że właściciele często winią zaćmę za ślepotę, a nie PRA, ale rozpad fotoreceptorów przy PRA może uwalniać substancje powodujące zaćmę.
Brak skutecznego leczenia i adaptacja do ślepoty
Weterynarze nie znaleźli leczenia na PRA. Martin pisze, że „suplementy witaminowe z antyoksydantami są często przepisywane i zazwyczaj traktowane jako placebo dla właściciela i weterynarza”. American Kennel Club Canine Health Foundation dodaje, że ponieważ PRA rozwijaje się powoli, psy uczą się żyć z niepełnosprawnością i funkcjonują normalnie, o ile właściciele nie wprowadzają drastycznych zmian w otoczeniu domowym.