Historia i sens dockingów
Rottweilerzy – potomkowie psów drożnych starożytnego Rzymu. Cattle dogs, stróże obozów (Rottweil, Niemcy). Terytorialni, ochronni – wymagają wysokiego treningu. Rasa średnio-duża, siła, zwinność, moc. Tradycyjnie ogony docinane u szczeniaków (bardzo krótko). Historycznie: profilaktyka urazów ogona u psów roboczych. Obecnie ruch anty-docking – w nowoczesnych czasach zbędne. Anglia, Niemcy – docking niedozwolony prawnie.
Potrzebne (jeśli legalne i konieczne)
- Taśma do dockingowa (z kliniki weterynaryjnej), zamoczona w roztworze antyseptycznym (stężenie szpitalne)
- Bardzo ostre nożyczki do paznokci/skóreczek (nowe na każdą miotę)
- Patyczki higieniczne
- Rękawice jednorazowe
- Czysty ręcznik
- Jod 2,5% (tincture of iodine)
- Weterynarz (w razie potrzeby)
Procedura (tylko pod okiem weterynarza/doświadczonego hodowcy!)
- Pierwsza miota – do weterynarza. Nie rób sam, jeśli nie masz doświadczenia. Lub doświadczony hodowca polecany przez American Rottweiler Club.
- Termin: 24–72 h po urodzeniu. W 24 h pies mniej reaguje, zawiązanie szybkie, czasem przed przebudzeniem.
- Lokalizacja. Nad odbytnicą, między 1. a 2. kręgiem ogonowym – właściwa długość.
- Pomocnik trzyma szczeniaka.
- Węzeł reef (kwadratowy). Taśmą luźny węzeł, przesuń na wymaganą długość. Docisk fermety, ale nie za mocny (pies się nie wrze). Węzeł reef (kwadratowy) – trudniejszy do roziązania przez matkę. Technika: prawa strona nad lewą i pod, potem lewa nad prawą i pod.
- Drugi węzeł reef. Też fermety, nie za mocno.
- Przytnij końce taśmy do 0,5 cm.
- Jod 2x dziennie patyczkiem. Czystość i sterilność skóry pod taśmą.
- Sterylne warunki wokół szczeniaka – minimalizacja infekcji (ważne niezależnie od dockingowania).
- Obserwacja. Zmartwienia – weterynarz. Ogony zasuszają i odpadają w kilka dni.
W Polsce docking ogonów zabroniony ustawą (oznaczenie zwierząt, zabiegi kosmetyczne). Artykuł tylko do celów informacyjnych/historycznych.