Pazuryki psa znajdują się w wewnętrznej części łap, wyżej niż pozostałe pazury, i rzadko dotykają ziemi. Niektórzy psy mają pazuryki również na tylnych łapach – są one mniej zmysłowe niż te przednie. Choć większość psów nie wydaje się z nich korzystać, inne wykorzystują je do różnych czynności.
Zastosowanie
Ponieważ pazuryki znajdują się wyżej, ludzie często uważają, że są bezużyteczne. W rzeczywistości pies może używać pazurka do trzymania przedmiotów, np. kości, aby utrzymać je stabilne podczas gryzienia. Może też drapać się nimi lub usuwać coś z zębów. Niektóre szybkie, smukłonogie psy odciągają nogi i odpychają się pazurkiem, zyskując większą prędkość.
Możliwe problemy
Pazuryki mogą zapadać w kocach i dywanach, co może spowodować uraz. Jeśli pazurek zapadnie, pies może gwałtownie ciągnąć, by się uwolnić, co ryzykuje podszarpaniem pazurka i urazem wymagającym interwencji weterynaryjnej. Jeśli pazuryki nie są obcinane, mogą zakręcić się do wnętrza, zwiększając ryzyko urazów.
Obcinanie
Pazuryki trzeba skracać częściej niż inne pazury, bo nie zużywają się one przy chodzeniu. Pozostałe pazury naturalnie ścierają się o podłoże, zwłaszcza beton. Pazurek trzyma się na łapie luźną skórką. Osoba tnąca powinna odsunąć pazurek od nogi i przeciąć go, nie dotykając żył w rdzeniu. Przecięcie rdzenia powoduje ból i krwawienie.
Usuwanie
Niektóre standardy ras, np. beauceron czy górski pies pyrenejski, wymagają zachowania pazurek u psów wystawowych. W innych przypadkach weterynarz usuwa je u szczeniaka w wieku 2–5 dni, gdy kości są miękkie. Późniejsze usuwanie wymaga znieczulenia. Decyzja należy do właściciela z uwzględnieniem rasy i preferencji.
Ewolucja
Według badań Clyde'a E. Keelera i Harry'ego C. Trimbla opublikowanych w "Oxford Journal of Heredity", pazurek był bardziej wyrazisty u wcześniejszych pokoleń psów. W trakcie ewolucji zmniejszył się, bo nie pełni funkcji kluczowej. Autorzy przypuszczają, że dawne psy polujące miały większe zapotrzebowanie na pazuryki. Domestykacja sprawiła, że stały się one mniej widoczne.