Wypływanie sierści – pierwszy sygnał problemów zdrowotnych. Może wskazywać na pasożyty lub poważne zaburzenia endokrynne. Często towarzyszy świąd, ale bywa bez widocznych zmian skóry. Weterynarz konieczny do diagnozy i leczenia (University of Tennessee).
Pasożyty
- Pasożyty zewnętrzne: pchły, roztocze rognowe – silne podrażnienia, uszkodzenie worków włosowych (Purdue University). Łysienie od pasożytów: dowolne miejsce, uogólnione lub plamiste. Roztocze mikroskopijne – diagnoza weterynarza. Pchły widoczne gołym okiem (i ich odchody – czarne kropki).
Niedoczynność tarczycy
- Niedowład tarczycy. Uogólnione wypadanie sierści na tułowiu, pogrubienie i zaciemnienie skóry. Nie powoduje świądu, ale predysponuje do infekcji skórnych (podrażnienia). Częste u: irish setter, doberman, golden retriever. Poważne zaburzenie endokrynne – leczenie weterynarza (Washington State University).
Choroba Cushinga
- Nadprodukcja kortyzolu (nadnercza). Uogólnione łysienie + większe pragnienie/apetyt, brzuch „balon”. Diagnoza i leczenie weterynarza. Częste u psów >5 lat (Washington State University).
Zatrzymanie cyklu włosowego (Alopecia X)
- Przyczyna nieznana (University of Tennessee). Główne u miniaturowych/toy pudli i ras nordyckich. Symetryczne wypadanie na udach i tułowiu, przebarwienie gołej skóry. Występuje u obu płci, 1–10 r.ż.
Chemoterapia
- Antynowotworowa – może dać łysienie. Rzadziej u psów niż ludzi, ale częściej u: schnauzer, puli, lhasa apso, pudel, old english sheepdog, maltańczyk. Tylko wczesna faza leczenia – sierść odrasta (University of Illinois).