Jamniki miniaturowe są uznawane przez American Kennel Club jako część grupy chartów. Zazwyczaj dorastają do 12–18 cm wysokości w kłębie i ważą ok. 5 kg. Występują w różnych kolorach jednolitych: czerwień, czekolada, ciemnobrązowy, szarość, a także dwukolorowe, trókolorowe i wzorzyste. Jamniki są wierni i miłujący, ale mają różne genetyczne problemy zdrowotne.
Choroba dysków międzykręgowych (IVDD)
Jamniki to rasa chondrodystroficzna – mają długie ciało i krótkie nogi. Baza Danych Dziedziczonych Chorób Psów wyjaśnia, że choć to standard rasy, to w rzeczywistości deformacja spowodowana abnormalnym rozwojem chrzęstki kręgosłupa.
IVDD to choroba występująca u ras chondrodystroficznych. Kręgosłup składa się z kręgów, a między każdą parą kości kręgowych znajduje się dysk międzykręgowy. Te poduszki amortyzują i chronią kręgi. Mają sztywną powierzchnię zewnętrzną i są wypełnione miękką, kleistą substancją w środku. IVDD powstaje, gdy zewnętrzna warstwa pęka, a materiał wewnętrzny wycieka, naciskając na rdzeń kręgowy.
Objawy IVDD to: silne bóle szyi lub kręgosłupa, nagła niekontrola moczu, paraliż tylnych kończyn. Stan ten da się leczyć operacyjnie, ale musi zostać poddany interwencji natychmiast, bo paraliż może stać się trwały, jeśli leczenie nie rozpocznie się w ciągu 24 godzin od pierwszych objawów.
Acanthosis nigricans
Według Bazy Danych Dziedziczonych Chorób Psów, jamnik jest genetycznie predysponowany do rozwoju zwiększonego zabarwienia skóry. Ten stan nazywa się Acanthosis nigricans. Z czasem skóra zgrubiała i staje się skóropodobna, a włosy wypadają. Skóra może stać się tłusta i nieprzyjemnie pachnąć z powodu wtórnego stanu zwanego łojotokiem. Inne wtórne infekcje to: dermatoza drożdżowa (Malassezia) i pioderma stafylokokowe (czerwień i świąd). Stan nie da się wyleczyć, ale można go kontrolować szamponami medycynowymi, steroidami miejscowymi i witaminą E.
Choroba von Willebranda
Typ I choroby von Willebranda to zaburzenie płytek krwi dotykający jamników standardowych i miniaturowych, a także dobermanów, szkockich terjerów, pudli i innych ras. Psy z tym zaburzeniem mogą mieć krwawienia z nosa lub dziąseł, mocno krwawić podczas operacji, w locie lub przy porodzie. Choroba zazwyczaj nie jest zauważalna przed 3. rokiem życia. Nie da się jej wyleczyć, a Baza Genetycznych Chorób Psów odradza hodowlę psów z tą chorobą, bo jest dziedziczna. Większość psów może żyć normalnie, ale weterynarz musi wiedzieć o chorobie przed operacją.