Po zainfekowaniu robaki wędrują ciałem psa do miejsca dojrzewania i rozmnażania. Objawy zależą od lokalizacji pasożytów i mogą sięgać od łagodnych po zagrażające życiu.
Robak sercowy (Dirofilaria immitis)
Wczesna faza: niechęć do ruchu, szybkie męczenie, łagodny kaszel.
Zaawansowana faza: drastyczna utrata wagi, stała zmęczoność, bledotne dziąsła, duszności. Larwy rozwiązują się w sercu (prawa komora) i głównych naczyniach płucnych. Zarażenie następuje przez komary.
Robak płucny (Angiostrongylus vasorum)
Głęboki, „chrzęsty” kaszel, czasem z krwią. Bez leczenia: duszności, apatia. W USA wciąż rzadkie, ale liczba przypadków rośnie z importem zwierząt. Zarażenie przez zjedzenie ślimaków/ślimiaków – pies musi mieć dostęp do zewnątrz. Inne robaki (np. głowica psia) przy masowej inwazji u szczeniąt też dają kaszel i przyspieszone oddychanie.
Taśmiornica
Najczęstszy objaw: świąd wokół odbytu – pies pociera się o podłogę („jeździ na pośladkach”), często oblizuje się. Przy silnej inwazji: biegunka. Zarażenie przez połknięcie pchły/wszy podczas czesania.
Głowica psia (Toxocara canis)
Głównie u szczeniąt: wolny wzrost, duży, kulisty brzuch („brzuch jak balon”), biegunka, wymioty z żywymi robakami. Przypadek masowy: zatkanie jelit – szczeniak nie trzyma jedzenia/wody, szybko osłabieje. Dorosłe psy: biegunka, wymiotowanie/wydalanie robaków z stolcem.
Krzyżyk (Ancylostoma caninum)
Cieple klimaty. Larwy przenikają przez skórę lub gruczoły mleczne. Czerwone, śluzowe, świądące zmiany na skórze i łapach – pies gryzie się. Krwawica (utrata krwi) → słaba wytrzymałość, wolna regeneracja po wysiłku. Pies jest głodniejszy i spragniony, próbując nadrobić straty.
Pamiętaj: Regularne odrobaczanie i badanie kalu to podstawa profilaktyki. Każdy podejrzany przypadek wymaga konsultacji weterynaryjnej.