Mopsy to urocze psy, niestety skazane na padaczki bez znanej przyczyny – zwaną epilepsją idiopatyczną. Padaczki mogą być oznaką encefalopatii mopsa (PDE), choroby mózgu uderzającej młode mopsy, śmiertelnej w ciągu tygodni. Same padaczki nie oznaczają jednak PDE. Jeśli mops ma padaczkę, udaj się do weterynarza na diagnozę i leczenie. Według Dog Illnesses and Symptoms, fenobarbital kontroluje padaczki w 80% przypadków.
Pobudzenie
Mops, czując nadchodzące zdarzenie, wygląda nerwowo, niepokojnie i wzbudzenie. Może chodzić z boku do boku, winsczeć, ślinać lub chcieć się schować. Niektóre mopsy przychodzą do właścicieli szukając uspokojenia. To faza pre-iktalna.
Brak reakcji
W miarę rozwoju fazy pre-iktalnej mops zaczyna drgnąć, a oczy stają się zasłonięte. Wygląda na ślepego i nie reaguje na bodźce zewnętrzne, jak głos czy dotyk właściciela.
Skurcze
W fazie iktalnej, rzadko trwającej dłużej niż dwie minuty, mops drgnie gwałtowniej, sztywnieje i pada na bok. Następują skurcze i ruchy nogami jak przy płynięciu. Często mops ślina, wydaje się, że nie oddycha. Robi ruchy żwacze lub zgrzytanie, możliwa niekontrolowana mokrzyca.
Dezorientacja
W fazie post-iktalnej (odzyskiwania) mops dusi się, wygląda na zdezorientowanego, niekoordynowanego i ślepego. Normalnie długo śpi po padaczce. Według Canine Epilepsy, faza post-iktalna może trwać od mniej niż godziny do dwóch dni.