Przypadkowe luzne stolce lub biegunka to norma. Ale śluzowate kal trwające > doby mogą oznaczać stan zapalny grubego jelita – kolitis. Nazywane też biegunką z grubego jelita. Może nastąpić gwałtownie lub stopniowo.
Kolitis u psów
Grube jelito (kolon) przejmuje pracę po cienkim jelicie (wchłanianie składników). W jelicie grubym powstaje kał. Gdy zapalone – nie magazynuje kału efektywnie. Jeśli pies ma biegunkę, weterynarz musi ustalić: cienkie czy grube jelito. Przyczyny: infekcje (salmonella), alergie, stres, zepsute jedzenie.
Objawy kolitis
Krew lub śluz w kale – bardziej „lepkie” niż wodniste. Pilna i częsta potrzeba wychodzenia, ale mniej kału za każdym razem. W przeciwieństwie do przewlekłej biegunki z cienkiego jelita – psy z kolitis zazwyczaj nie chudną. Epizody mogą wracać cyklicznie lub pojawiać się sporadycznie. Jeśli biegunka nie minie w 1–2 dni – do weterynarza.
Diagnoza i leczenie kolitis
Weterynarz potrzebuje próbki kału. Musi wykluczyć typowe przyczyny (pasożyty) i upoić na bakterie. Badania krwi i badanie rektalne. Początkowe leczenie: post do 2 dni – kolon się goi. Zalecenia dietetyczne lub suplementy błonnika. Leki przeciwzapalne i na choroby bazowe. Większość psów dobrze wyzdrowieje.
Leczenie ciężkiej kolitis
Jeśli podstawowe leczenie nie działa – więcej testów i leczenia. Testy: kolonoskopia (podgląd jelita, biopsje). Przed nią: post do 48h + klistier. Leki: loperamid (zmniejsza ruchomość jelit), tylozyna (antybiotyk na konkretne bakterie Gram+ i Gram- odpowiedzialne za biegunkę).