Czym jest zapalenie stawu łokciowego u psów?
Zapalenie stawu łokciowego u psów, powszechnie nazywane dysplazją łokcia, jest schorowaniem o podłożu genetycznym. U psa dochodzi do powstawania odłamków kości w stawie, co z czasem prowadzi do zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych. Wiele psów przeżywa jedynie clośnienie przez całe życie, jednak u innych rozwijaja się postępujące, zwyrodnieniowe zapalenie stawów, które z czasem unieruchamia zwierzę.
Przyczyny
Zapalenie stawu łokciowego jest dziedziczne i występuje przede wszystkim u ras średnich i dużych, zgodnie z informacjami Szpitala Weterynaryjnego Południowej Kalifornii. Schorowanie ten diagnozuje się u owczarków niemieckich, bernardynów, nowofundlandczyków, rottweilerów, golden retrieverów, mastifów oraz labradorów retrieverów. Staw łokciowy rozwija się nieprawidłowo już w młodości psa. Nadmierne karmienie młodych psów, urazy oraz czynniki hormonalne nasilają stan u zwierząt z genetycznym skłonnością do dysplazji łokcia.
Wskazania do rozpoznania
Zapalenie stawu łokciowego stanowi końcowy etap dysplazji łokcia. Na początku może wystąpić nieprawidłowy rozwój chrzęstki, nienarastanie stawu (co powoduje tarcie nierównych powierzchni) oraz stan zapalny. Silnie wskazują one na to, że z czasem u psa rozwinie się zaawansowane, zwyrodnieniowe zapalenie stawów.
Objawy
Większość psów zaczyna wykazować objawy dysplazji łokcia wczesnym wieku – zazwyczaj między 5. a 12. miesiącem życia. Pies może okazują sztywność stawów oraz trudności z wstaniem z pozycji leżącej lub siedzącej. Może chodzić na wycisk lub claudicować w miarę postępu choroby. Na początku objawy pojawiają się często tylko rano. Pies traci zainteresowanie ulubionymi zabawami, takimi jak aportowanie czy bieganie. Może również unikać skakania z łóżka lub mebli z powodu dyskomfortu.
Diagnoza
Weterynarz przeprowadza badanie ogólne w celu oceny stanu zdrowia psa. Ręcznie bada przednie nogi i łokcie, aby zlokalizować ból. Często staw charakteryzuje się ograniczoną ranges of motion, więc lekarz ocenia możliwość ruchu łokcia, zgodnie z rekomendacjami Fundacji Ortopedycznej dla Zwierząt. Zamawia się zdjęcia rentgenowskie (RTG). Tomografia komputerowa (TK) również służy do ustalenia ostatecznej diagnozy.
Leczenie
Po postawieniu diagnozy weterynarz może zalecić leki przeciwzapalne, takie jak Adequan, Derakoksyb lub Cosequin. Jeśli pies ma nadwagę, tworzony jest plan redukcji masy ciała. Umiarkowana aktywność fizyczna również przynosi korzyści. Operacja może być wskazana, jeśli stan zostanie wykryty przed rozwojem zmian zwyrodnieniowych.