Choć każdy pies może chorować na chorobę dysków kręgowych (IVDD), rasy małe i długie są najbardziej narażone. Degeneracja dysków zwykle postępuje stopniowo przez życie, ale objawy pojawiają się gwałtownie. Natychmiastowa wizyta u weterynarza przy jakichkolwiek objawach. Leczenie: od leków po chirurgię, prognoza zależy od stopnia uszkodzenia dysku.
Fizjologia kręgosłupa
Kręgosłup: serie kręgów oddzielonych dyskami. Dyski amortyzują uderzenia przy bieganiu/skakaniu. Zewnętrznie: włóknista tkanka, wnętrze: żelopodobna mieszanka płynu i chrzęstki. Rdzeń kręgowy leży nad dyskami, przelatuje przez kręgi.
Psy narażone
IVDD najczęściej 3–7 lat. Rasowe karłowate: pekińczyk, lhasa apso, koker spaniel – szczególnie narażone na problemy kręgosłupa, chorują wcześniej. Otyłość czynnik ryzyka – dodatkowa waga obciąża środkowy odcinek kręgosłupa, gdzie uszkodzenia najczęstsze.
Wystąpienie IVDD
Gdy dysk przesuwa się, jego wnętrze wybulguje, uciska rdzeń, blokując przewodzenie impulsów. Pęknięty dysk wylewa treść do kanału kręgowego. Pojedynczy uraz może dać przełamanie/przesunięcie, ale degeneracja zwykle wolna, od lat skumulowanych uderzeń przednich kończyn przy skakaniach/zabawie.
Objawy
Najbardziej widoczny: silny ból. Uraz środka pleców -> pies wyginia grzbiet. Uraz szyjny -> niechęć do ruchu głową, nawet by zjeść/napić. Uszkodzenie dolne -> częściowe do pełnego porażenia. Nieporadny chód, trudności ze schodami. Niekontrola moczu/stółku po urazie dysku.
Leczenie i prognoza
Łagodne objawy: leki. Przepisuje steryd przeciwzapalny (prednizon) i ewentualnie leki przeciwbólowe. Chirurgia przy ciężkich objawach. Pewna prognoza zazwyczaj po kilku tygodniach rekonwalescencji. Prognoza lepsza dla psów czujących ból w kończynach niż tych, które utraciły poczucie.