Pies z wirusowym zapaleniem jelit to trudność dla obojga. Pomoc psu ciągle wymiotującemu i z biegunką – nieprzyjemna, ale pies cierpi gorzej. Wiele wirusów atakuje jelita, najgorszy: parwowirus. Każdy wirus jest zakaźny i niebezpieczny – wymaga właściwego leczenia.
Identyfikacja
Wirus niszczy ściany jelit -> niewystarczające wchłanianie składników. Grupa wirusów: dwuniciowe RNA. Rozprzestrzenianie: kontakt z zainfekowanym kalem lub drożdżą wirusową. Wirus tłumi odporność -> wiele infekcji.
Objawy
Główne: biegunka i odwodnienie. Łagodne: drażnienie nosa, objawy przeziębieniowe. Poważniejsze: zapalenie spojówek, płuc, mózgu, drażnienie dróg oddechowych.
Diagnostyka
Weterynarz: profil krwi biochemiczny, morfologia, ogólne badanie moczu. Rozdziela wirusa od infekcji bakteryjnej. Badanie cech i struktury wirusa – formalna diagnoza.
Leczenie
Brak leków specyficznych na wirusa. Weterynarze: skupienie na nawadnianiu i patencyjności dróg oddechowych. Leki dobierane do konkretnych objawów. Brak szczepionek na wirusy jelitowe, ale zazwyczaj niegroźne dla życia.
Ostrzeżenie
Pies z wirusem może być bardzo zakaźny – izolacja od zdrowych psów, dzieci, niemowląt. Objawy oddechowe mogą wrócić podczas gojenia. Jeśli gorsze niż przed – z powrotem do weterynarza.
Parwowirus
Parwowirus – wirus jelitowy, groźny. Trwa miesiącami, atakuje wiele psów. Objawy: gorączka, apatia, wymioty, biegunka, brak apetytu. Wymioty/biegunka -> szybkie odwodnienie. Może zniszczyć jelita i zabić psa.