Historia leków na robaka sercowego – od dietykarbamazyny do iwerktyny

Robak sercowy (Dirofilaria immitis) – pasożyt psa/kota, przenoszony komarami. Komar pije mikrofilarie z krwi zarażonego → dojrzewają w komarze → nowy gospodarz. Robaki w tętnicach płuc/serca.

Pierwsze odkrycie (1847)

T.C. Osborne, "Western Journal of Medicine and Surgery" – robaki w sercu/naczyniach psa (American Heartworm Society). Robaki u kotów – lata 20. XX w.

Dietylokarbamazyna (Caricide) – pierwszy lek (II WŚ)

Rozwinięta dla żołnierzy na Pacyfiku (filariaza – pasożyty bliskie robakowi sercowemu). Lata 50. – weterynarze stosowali u psów.

Koniec Caricide

American Cyanide Company wycofała lek: psy z masową inwazją ginęły po leczeniu (mały %, wyczerpane, wygłodniałe – PatentStorm).

Powstanie iwerktyny (przełom profilaktyki)

1975 r. Merck: 1 z 54 próbek gleby z Japonii → avermektyna (bakterie glebowe). Działanie antyparazytarne.

Testy i rejestracja

1981 – testy na ludziach (pasożyty filariozy). 1987 – rejestracja na robaka sercowego. Dziś: substancja czynna Heartguard i innych.